ถนนจูเชวี่ย
สายลมฤดูใบไม้ร่วงดั่งมีดคม กรีดผ่านแผ่นหินสีครามของถนนจูเชวี่ย
อู่จ้าวสวมเสื้อคลุมฝ้ายสีขาวสะอาด หมวกคลุมหน้าบดบังใบหน้า ก้าวเดินอย่างช้าๆ เสี่ยวหยวนและองครักษ์อีกหลายคนที่เงียบราวเงาตามติดอยู่ด้านหลัง
จักรพรรดิที่พำนักอยู่ในวังหลวงเนิ่นนาน เช่นนี้แล้วจะได้เห็นความยากลำบากที่แท้จริงของราษฎรได้อย่างไร?
ดังนั้น หลังจากอู่จ้าวทรงตรวจสอบฎีกาเสร็จสิ้น ก็ทรงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสด็จออกจากวัง
แต่เมื่อได้เห็นเช่นนี้ พระทัยก็จมดิ่งสู่ห้วงน้ำแข็ง
"ฟืนแห้งสี่สิบสองอีแปะ ช่างโหดร้าย! เมื่อวานยังสามสิบสองอีแปะอยู่เลย!" ชายคนหนึ่งคุกเข่าอยู่หน้าประตูไม้ดำสนิทที่ปิดแน่นของร้านถ่านสกุลจ้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "เพียงเท่านี้ข้าจะให้ปากท้องทั้งครอบครัวรอดได้อย่างไร?!"
"แม่จ๋า... หนาว... หนาวจัง..."
ข้างกายเขา เด็กน้อยในอ้อมอกของหญิงสาวมีใบหน้าเล็กๆ ซีดเขียวคล้ำ ผ้าขี้ริ้วที่ห่อหุ้มบางราวกระดาษ
"เจ้าของร้าน ข้าขอร้องท่านเถิด เมื่อวานยังสามสิบสองอีแปะต่อชั่งมิใช่หรือ? ขอซื้อตามราคาเมื่อวานเถิด ข้าซื้อ ข้าซื้อ!"
ภายในประตู เสียงคนใช้ที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดตำหนิ: "สามสิบสองอีแปะคือราคาเมื่อวาน วันนี้เมืองฉางอันที่ไหนยังขายสามสิบสองอีแปะอีก? ไปให้ไกลๆ ตอนนี้ฟืนถ่านขายขาดตลาดแล้ว รอให้ราชสำนักแก้ข่าวก่อนเถิด บางทีพรุ่งนี้อาจลดราคาก็ได้!"
"รอราชสำนักแก้ข่าว..."
ภายใต้หมวกคลุมหน้า ดวงตาหงส์ของอู่จ้าวเยือกเย็นยิ่งนัก
นางเดินผ่านชายผู้คุกเข่า เดินผ่านเด็กที่ใกล้ตาย เดินผ่านหญิงชราที่โขกประตู มือหยกในแขนเสื้อ กระดูกนิ้วกำขาวโพลน