ในเวลาเดียวกัน
เจียงหนาน เมืองซูโจว
ในนาข้าว
โจวเหวินคังเจ้าเมืองค้อมเอวลง ใบหน้าเขียวคล้ำไปทั้งใบ มือของเขากำลังบีบสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งไว้แน่น มันเป็นสัตว์สีแดงเข้ม เกราะแข็งแกร่ง มีก้ามใหญ่คู่หนึ่ง
สัตว์นั้นยังแผดเสียงขบเขี้ยว พยายามหนีบนิ้วของเขาอยู่
"สิ่งนี้… ปรากฏขึ้นเมื่อไร?"
เสียงของโจวเหวินคังเย็นเยียบ
ชาวไร่ชราคนหนึ่งคุกเข่าลงพื้นทันที กล่าวด้วยเสียงสะอื้นว่า "ท่านเจ้าเมือง กระหม่อมไม่รู้เช่นกัน ในตอนแรกมีเพียงในบ่อน้ำและร่องน้ำบางแห่ง จำนวนก็ไม่มาก แต่ช่วงไม่นานมานี้มันระเบิดขยายพันธุ์ ถึงกับเข้ามาในนาข้าวเสียแล้ว!"
"สิ่งนี้มันยังหนีบคนอีก!"
โจวเหวินคังเงยหน้ามองไป
นาข้าวเขียวขจีที่ควรจะเป็นเบื้องหน้า บัดนี้กลับพังยับไปทั้งผืน
ต้นข้าวถูกตัดขาดกลางลำ ใบอ่อนถูกกัดกินจนหมดสิ้น
บางร่องน้ำเต็มไปด้วยสัตว์นี้ มันรวมกลุ่มกันเป็นฝูง แผดก้ามใหญ่อยู่ในนาข้าวอย่างเป็นเจ้าถิ่น
"หนึ่งมู่ มีไม่ต่ำกว่าหลักร้อยตัวเลย!" ชาวไร่ชราเสียใจจนตบอกตบตัว "ครอบครัวกระหม่อมทั้งบ้านอาศัยผลผลิตฤดูนี้เลี้ยงชีพ ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป คงจบสิ้นกันทั้งบ้าน!"
โจวเหวินคังย่อตัวลง แหงกองต้นข้าวออก
ในโคลนตม จะเห็นรูพรุนได้อย่างชัดเจน ปากถ้ำแต่ละแห่งมีสัตว์ประหลาดหนึ่งถึงสองตัวแอบแหงบานอยู่
ใบหน้าของโจวเหวินคังบูดบึ้ง เสียงยิ่งเย็นลง
"สิ่งนี้กัดกินรากข้าว มันไม่ได้แค่แทะใบ แต่ยังขุดรูใต้ดิน ตัดรากข้าวขาด บัดนี้แม้จะกำจัดสัตว์พวกนี้ได้ทันที ต้นข้าวเหล่านี้ก็เอาตัวรอดไม่ได้อยู่แล้ว"
"ท่านเจ้าเมือง แล้วจะทำอย่างไรดี!"
จิตใจของชาวไร่ชราเกือบจะพังทั้งดวง
ใบหน้าโจวเหวินคังเคร่งขรึม เศร้าหมองไปทั้งใบ
อำเภออู๋ อำเภอฉางชู อำเภอคุนซาน… ทั้งเจ็ดอำเภอในอาณาเขตซูโจว เกิดภัยสัตว์ชนิดนี้พร้อมกันแทบทั้งหมด