มหาจักรวรรดิเฉียน
เมืองฉางอัน
จวนติ้งกั๋วกง
เกาหยางแน่นิ่งอยู่บนเก้าอี้ไท้ชือ ดวงตาไร้แสงมองตรงขึ้นไปยังคานหลังคา
เขาดื่มซุปเสริมกำลังสารพัดสิบมาแล้วสามชามติดต่อกัน ปากยังแทงแผ่นโสมอยู่ ทว่าเอวก็ยังปวด ขาก็ยังอ่อนปลาด
"บาปยิ่งนัก..."
เกาหยางบ่นพึมพำกับตนเอง
ลวี่หลัวถือถ้วยชาเดินเข้ามา เห็นเขาเป็นเช่นนี้ จึงกัดริมฝีปากกลั้นยิ้มเบา ๆ
"คุณชายใหญ่ พระวรกายของท่าน... จะให้ข้าน้อยเรียกแพทย์มาตรวจอีกครั้งหรือไม่เพคะ"
"ตรวจอะไรกัน" เกาหยางโบกมืออย่างไร้เรี่ยวแรง "แม้แพทย์จะมาก็ทำอะไรไม่ได้ หรือจะเปลี่ยนเอวเหล็กใหม่ให้ข้าได้หรือ"
ใบหน้าลวี่หลัวขึ้นสีระเรื่อ ไม่กล้าตอบโต้
ขณะนั้น เสียงฝูโป๋ดังแว่วมาจากนอกประตู
"อัครเสนาบดีเกา นายหญิงใหญ่แห่งสกุลเซี่ยขอเข้าพบ"
นายหญิงใหญ่แห่งสกุลเซี่ย?
เกาหยางสะดุ้งเล็กน้อย แล้วนึกออกว่าคือผู้ใด
เซี่ยอันหราน พ่อค้าใหญ่แห่งเมืองฉางอัน ผู้นำสกุลเซี่ย ครั้งหนึ่งถูกเขาใช้อุบายสองท้อสังหารสามขุนพลหลอกเอาได้เจ็บแสบ
แต่ภายหลัง นางก็มาใช้สอยใต้อาณัติของเขา ผูกชะตาสุขทุกข์ร่วมกัน
กิจการน้ำตาลขาว สบู่ และสถานอาบอบนวดหลวงอันดับหนึ่ง ล้วนเป็นนางที่ช่วยบริหารจัดการอยู่เบื้องหลัง
แน่นอน
สิ่งที่ซาบซึ้งที่สุดในใจเขา คือนายหญิงแห่งสกุลเซี่ยผู้นี้... ชุ่มฉ่ำยิ่งนัก!
พอคิดถึงตรงนี้
เอวของเขาก็เริ่มปวดแปลบ ๆ ขึ้นมา
"เชิญนายหญิงใหญ่แห่งสกุลเซี่ยเข้ามาได้"
เกาหยางฝืนตั้งวรกายตรง แล้วเอ่ย
ชั่วอึดใจ
หญิงสาวนุ่งกระโปรงรัดอกสีดำ คลุมพรายด้วยผาติกรรม เดินเข้ามาในห้องหนังสืออย่างชักช้า