ยามนี้
ณ ลานเรียกขุนพล
ผู้คนล้วนตกตะลึง
หลู่เหวิน เหยียนเจิง และคนอื่นมองจนตะลึงงัน ใบหน้าพวกเขาร้อนผ่าวดั่งถูกเผา!
อู่จ้าวหัวเราะอย่างเบิกบาน "ติ้งกั๋วกงห้าวหาญมิเสื่อมคลาย ข้าแผ่นดินต้าเฉียนมีแม่ทัพดั่งติ้งกั๋วกง นับเป็นโชคของเจิ้น เป็นโชคของต้าเฉียน!"
เกาเทียนหลงประสานมือคารวะ "ฝ่าบาททรงสรรเสริญเกินไป ขุนนางเฒ่ามิอาจรับคำชม ร่างกายชราภาพนี้ ยินดีพลีชีพเพื่อฝ่าบาท เพื่อแผ่นดินต้าเฉียนของเรา!"
อู่จ้าวรู้สึกรุ่มร้อนในใจ
ผู้อื่นล้วนงุนงง แต่นางรู้ดีว่า ทั้งหมดนี้มิอาจพ้นเงื้อมมือเกาหยาง กุญแจสำคัญอยู่ที่คันศรใหญ่ที่เฉินเซิ่งยื่นให้!
นางได้กำไรมหาศาล นอกจากเกือกม้าและเหล็กรองกีบแล้ว ยังมีอาวุธทรงพลังอีกชิ้น!
นี่คือสวรรค์เมตตา โปรดปรานนางอู่จ้าว!
"วันนี้เจิ้นพอใจยิ่ง การตรวจพลครั้งนี้สมบูรณ์แบบ เหล่าอ้ายชิงก็เหน็ดเหนื่อยกันแล้ว ยุติเพียงเท่านี้เถิด"
"อ้ายชิงเกา เจ้าตามเจิ้นมา"
น้ำเสียงใสเย็นของอู่จ้าวดังขึ้น จากนั้นนางก็ผละจากไปทันที
เกาหยางสงบเสงี่ยมยิ่งนัก เดินตามหลังอู่จ้าวไป
จนกระทั่งอู่จ้าวจะเสด็จจากไป หวังจงก็ยังมิอาจเรียกสติกลับคืน เขาบรรลุเกินความสามารถแล้ว แต่ไฉนเกาเทียนหลงจึงห้าวหาญถึงเพียงนี้? หรือว่าเกาเทียนหลงจะมีชีวิตใหม่เป็นหนที่สอง?
นี่มันไม่สมควรเลย!
ขณะนั้น เกาเทียนหลงประสานมือไพล่หลังเดินมา เอ่ยต่อหวังจง "ท่านแม่ทัพอาวุโสหวัง เมื่อครู่ท่านให้ข้าแก่ชี้แนะล่ะกระมัง?"
หวังจงได้ฟังก็ได้สติ
เขาจ้องมองใบหน้าสงบนิ่งของเกาเทียนหลง แม้จะคับแค้นใจ แต่วาจาที่ตนกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ บัดนี้ก็จำต้องรับกรรม!