ณ ลานประลอง
เกาเทียนหลงขี่อาชาศึกสง่า มุ่งตรงสู่ลานอาวุธ สีหน้าเคร่งขรึมสงบ นั่นคือท่วงทีสุขุมเยือกเย็นที่สั่งสมจากการผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย
เขาจ้องมองเป้าธนู เสาธง และหุ่นฟางที่ตั้งตระหง่านห่างออกไปร้อยก้าว ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
ด้านหนึ่งของแท่นบัญชาการรบ อู่จ้าวและขุนนางทั้งหลายกำลังเฝ้าดู อีกด้านหนึ่งคือทหารมหาจักรวรรดิเฉียนที่เพิ่งฝึกซ้อมเสร็จ ต่างจับจ้องมายังเขาอย่างพร้อมเพรียง
ภายใต้สายตานับหมื่นคู่ ถึงคราวของเกาเทียนหลงแล้ว
“หลานอกตัญญู กลับครานี้เจ้าเหลืองใหญ่จะเป็นภรรยาเจ้า ไม่เอาก็ต้องเอา...” เกาเทียนหลงพึมพำกับตนเอง
คันธนูสามหาบ หากนึกไม่ขึ้นก็ต้องอัปยศอดสูเป็นแน่ ฉะนั้นเกาเทียนหลงจึงหยิบธนูสองหาบ ออกแรงสุดกำลัง!
แต่ทันใดนั้น
เฉินเซิ่งขี่ม้าตรงมาจากด้านข้าง ในมือถือธนูใหญ่ที่ห่อด้วยผ้า ยิ้มพลางเอ่ยกับเกาเทียนหลงว่า “ท่านกั๋วกงผู้เฒ่า คุณชายใหญ่กำชับแล้ว ให้ท่านกั๋วกงผู้เฒ่าใช้ธนูใหญ่คันนี้พ่ะย่ะค่ะ”
เกาเทียนหลงรับธนูใหญ่ในมือเฉินเซิ่งมา ตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็กระชากผ้าห่อออกอย่างรวดเร็ว แสงอาทิตย์สีทองกระทบบนคันธนูสีดำเยือกเย็น แพรวพราวตระการตา
นี่คือธนูใหญ่สามหาบ แถมวัสดุที่ใช้ยังเป็นของยอดเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย สายธนูก็หนากว่าธนูใหญ่ทั่วไป
แต่สิ่งที่ทำให้เกาเทียนหลงต้องเหลียวมองคือ ส่วนบนและส่วนล่างของธนูใหญ่ ล้วนมีสิ่งของที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เชื่อมระหว่างคันธนูกับสายธนู!