"อะไรนะ?"
รอยยิ้มบนใบหน้าของเยี่ยนอู๋ซวงแข็งทื่อทันที: "อาจารย์พูดเช่นนี้หมายความว่ากระไร? มู่หรงฟู่รู้จักกาลเทศะ ฉวยโอกาสอันควร แม้จะมีความผิดฐานตัดสินใจเอง แต่..."
"โอกาสอันควร?"
เฉินผิงขัดขึ้นด้วยเสียงแข็งกร้าว ผิดธรรมเนียมไปอย่างไม่เคยเป็น
"ฝ่าบาท! ขอทรงพิจารณาให้ถี่ถ้วน เรื่องน้ำแข็งน้อยนี้ สั่นคลอนรากฐานประเทศ ก่อความตื่นตระหนกสุดขีด ราชสำนักควรใช้มาตรการเด็ดขาดปราบให้ราบคาบ!"
"แต่อู่จ้าวทำสิ่งใด? นางไม่เพียงไม่แก้ข่าว แต่กลับปล่อยให้ทุกอย่างเกิดขึ้น และยังมีพระบรมราชโองการรับรองเสียเอง!"
"เช่นนี้สมเหตุสมผลหรือ?"
เฉินผิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใจแจ่มแจ้งในทุกสิ่ง จ้องมองเยี่ยนอู๋ซวงแล้วกล่าว: "เว้นเสียแต่ว่า เดิมทีนี้คือเกมที่นางวางไว้อย่างแยบยล นางจงใจทำเช่นนั้น!"
"และที่สำคัญที่สุด ฝ่าบาท ทรงมองข้ามหมากตัวหนึ่ง หมากที่ร้ายกาจที่สุด!"
"หมากตัวใด?"
หัวใจของเยี่ยนอู๋ซวงเต้นระรัว ลางร้ายบางอย่างฉกฉวยเขาไว้
"ราชันย์แห่งความตาย เกาหยาง!"
"เขาอยู่ในฉางอัน อยู่ท่ามกลางศูนย์กลางของพายุ!"
"ในจดหมายของมู่หรงฟู่เอ่ยถึงเพียงน้ำแข็งน้อย เอ่ยถึงเพียงราคาพุ่งพรวด แต่เคยเอ่ยถึงความเคลื่อนไหวของเกาหยางสักครึ่งคำหรือไม่? เกาหยางผู้นี้ถือเป็นจอมเล่ห์เพทุบายอันดับหนึ่งใต้หล้า ว่าด้วยความเจ้าเล่ห์และแผนการอันลึกซึ้ง ต่อให้เป็นข้าก็ต้องยอมนับถือสามส่วน!"
"ยามนี้ที่เขาซุ่มเงียบ ย่อมมีแผนใหญ่ที่สะเทือนฟ้า เขาต่างหากคือมือเบื้องหลังที่บงการกระดานนี้!"
รูม่านตาของเยี่ยนอู๋ซวงหดตัว ไอเย็นจากฝ่าเท้าพุ่งขึ้นสู่กระหม่อม
เกาหยาง!
ในใจเขา ชื่อนี้หมายถึงเล่ห์กล ความโหดร้าย และการทำลายล้าง!
นี่คือความหวาดหวั่นที่ลึกที่สุดในใจเขา!