ภายในหอเยียนจือ
เสียงดนตรีหรูหรา กลิ่นสุราอวลอบ
สายตาที่มองไปทั่ว ล้วนแสดงถึงความหรูหราฟุ่มเฟือย
หลินเย่าจู่สวมอาภรณ์ผ้าไหมงดงาม ใบหน้าเปล่งปลั่ง กำลังถูกรายล้อมด้วยกลุ่มบุตรหลานตระกูลร่ำรวย ท่าทางภาคภูมิใจอย่างยิ่ง
ทันทีที่เขาเหยียบย่างเข้าสู่หอเยียนจือ เหล่าคนรุ่นใหม่ก็พากันเข้ามาทักทาย สิ่งที่พูดถึงก็หนีไม่พ้นธุรกิจฟืนถ่านของสกุลหลิน
แต่ในฐานะหลานชายผู้เป็นแก้วตาดวงใจของสกุลหลิน ผู้เป็นหลานชายคนเล็กที่หลินหวยหยวนโปรดปรานที่สุด จะเป็นเพียงคนรุ่นใหม่อวดดีที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำได้อย่างไร
หลินเย่าจู่สำรวมตัวอย่างยิ่ง
"ท่านทั้งหลาย เกรงใจ เกรงใจ! ครั้งนี้ตามปู่มาทำกำไรเล็กน้อย ไม่คู่ควรกล่าวถึง ไม่คู่ควรกล่าวถึง!"
หลินเย่าจู่ประสานมือคารวะผู้คน ถ้อยคำสุภาพถ่อมตนยิ่ง
ผู้คนได้ยินก็พากันเอ่ยคำประจบประแจง
ท่ามกลางเสียงประจบประแจง หลินเย่าจู่ถูกนำตัวไปยังห้องชั้นเยี่ยมเทียนจื่อที่หรูหราที่สุด และจ่ายค่าตัวมหาศาลเพื่อเชิญนางโลมยอดนิยมของหอเยียนจือ หลิ่วหรูเยียน มาเล่นดนตรีให้
พร้อมกันนั้น ก็เรียกสาวพรหมจารีงามเลิศสามคนมานั่งเป็นเพื่อน
ไม่นานนัก
หลิ่วหรูเยียนสวมชุดกระโปรงยาวผ้าอวิ๋นจิ่นสีสันราวหมู่เมฆยามแสงอรุณ ภายนอกคลุมด้วยเสื้อคลุมบางเบาราวปีกจักจั่น ค่อยๆ ก้าวเข้ามาอย่างงดงาม
เครื่องแต่งกายเช่นนี้ ลางๆ เผยให้เห็นผิวกายขาวเนียนราวหิมะและงาช้าง
และเมื่อขาเรียวอวบอิ่มก้าวย่าง รูปร่างอันสมส่วนก็ปรากฏชัดเจนยิ่งนัก
นางโอบพิณโบราณราคาแพงเอาไว้ เอ่ยคำนับเล็กน้อย