เปรี้ยง!
เมื่อชุยซิงเหอกล่าวจบ
ชุยเจี้ยนรูม่านตาหดเกร็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
เขารู้ดีถึงนิสัยของชุยซิงเหอ ไม่ใช่คนที่ชอบพูดจาเหลวไหล หากเขากล่าวเช่นนี้ ย่อมต้องมีเหตุผลของเขา!
ชุยเจี้ยนเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นเครือ "ซิงเหอ เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"
"อะไรคือคมมีดกำลังจะมาถึง? อะไรคืองานฉลองครั้งสุดท้าย?"
ชุยซิงเหอค่อยๆ หันกลับมา สายตามองไปที่ชุยเจี้ยน เสียงเย็นชาดังขึ้น
"ช่วงเวลาที่ผ่านมา ตำราว่าด้วยยุคน้ำแข็งน้อย ผู้ที่รู้ในมหาจักรวรรดิเฉียนมีเพียงไม่กี่คน ดังนั้นเมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป ข้าน้อยจึงคิดว่าต้องมีขุนนางใหญ่ในราชสำนักที่เปิดเผยความลับ!"
"ดังนั้น ข้าน้อยจึงทูลเสนอให้สืบสวนเรื่องนี้ พร้อมทั้งขอให้ฝ่าบาทมีพระบรมราชโองการปฏิเสธข่าวลือ เพื่อสร้างความมั่นใจให้แก่ราษฎร!"
"แต่ท่าทีของฝ่าบาทกลับน่าคิด นางมิได้สืบสวน และมิได้ปฏิเสธข่าวลือ ข้าน้อยจึงอดคิดไม่ได้ว่า เหตุใดฝ่าบาทจึงทรงเชื่อเรื่องยุคน้ำแข็งน้อยเช่นนี้ เหตุใดจึงมิทรงสอบสวนและมิได้ปฏิเสธ?"
"คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือแหล่งที่มาของข่าวยุคน้ำแข็งน้อยคืออ๋องเซียว หรือพูดให้ถูกคือราชันย์แห่งความตายที่อยู่เบื้องหลังอ๋องเซียว!"
เมื่อเอ่ยจบ
ชุยเจี้ยนรูม่านตาหดเกร็ง
เขาอุทานด้วยความตกใจ "ราชันย์แห่งความตาย?"
ชุยซิงเหอพยักหน้าอย่างหนักแน่น สายตาแน่วแน่
"ถูกต้อง!"
"เป็นราชันย์แห่งความตายเช่นนั้นเอง!"
"เรื่องยุคน้ำแข็งน้อยนี้ลี้ลับยิ่งนัก หากกล่าวว่าเป็นเพียงข่าวลือที่มุ่งร้ายก็คงไม่ผิด คนทั่วไปหากกล่าวถึงก็เท่ากับหาความตายใส่ตัว ฝ่าบาทจะทรงเชื่อได้อย่างไร? ในมหาจักรวรรดิเฉียนนี้ ในยุคปัจจุบันนี้ มีเพียงเกาหยางเพียงผู้เดียวที่ทำให้ฝ่าบาททรงเชื่อมั่นได้!"