มู่เซวียเหยาหันกลับมามอง ก็เห็นเฉินเซิ่งยืนยิ้มตาหยีมองนาง เพียงแต่แววตาคู่นั้นที่จับจ้องนางเย็นเยียบยิ่งนัก
ชั่วพริบตา มู่เซวียเหยาหวั่นใจขึ้นมา ลางสังหรณ์แห่งภยันตรายที่ไม่เคยปรานีมาก่อนพลันแล่นปราดเข้ามา ทำให้นางรู้สึกราวกับเผชิญศึกใหญ่
แต่ในยามเช่นนี้ นางรู้จักกาลเทศะ ทั้งยังประเมินสถานการณ์ได้กระจ่าง จึงหมุนตัวเดินมุ่งหน้าสู่เรือนเล็กของตนโดยตรง
เฉินเซิ่งนำองครักษ์ในสังกัดก้าวตามหลังมู่เซวียเหยาไปติด ๆ
มู่เซวียเหยาประสานมือไว้เหนือหน้าท้องน้อย สูดลมหายใจลึกพลางเอ่ยถาม “ท่านพี่เฉิน เซวียเหยาขอตั้งคำถามสักสองสามข้อได้หรือไม่”
เฉินเซิ่งได้ยินจึงตอบเรียบ ๆ “คุณหนูมู่เป็นคนของคุณชายใหญ่ พี่เฉินเช่นนี้ข้าน้อยมิอาจรับไว้ได้ ส่วนเรื่องคำถามนั้น คุณหนูมู่ถามได้ แต่เฉินเซิ่งมิอาจรับประกันว่าจะตอบได้ทุกข้อ”
“เพียงเท่านี้ เซวียเหยาก็ซาบซึ้งใจหาที่สุดมิได้แล้ว”
“ท่านพี่เฉิน ข้าได้ยินว่าราคาผ้าจ่าวเการ่วงระเนระนาด เป็นเพราะคุณชายใหญ่นำฎีกาขึ้นทูลเกล้าฯ จริงหรือไม่”
มู่เซวียเหยาเอ่ยถาม
คำถามนี้ นางต้องการคำตอบ
เฉินเซิ่งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงปริปากตอบ
“ถูกต้อง และถึงขั้นที่ว่า ตอนนี้บอกคุณหนูมู่ก็ไม่เป็นไรแล้ว เรื่องผ้าจ่าวเกา แรกเริ่มเดิมทีก็คือกับดักที่ตั้งใจวางไว้ให้รัฐจ้าว!”
“เจตนาขององค์ชายใหญ่แห่งรัฐจ้าว ก็เพียงถูกคุณชายใหญ่ถือโอกาสชิงลงมือก่อนเท่านั้น”
หึ่ง!
เพียงคำพูดไม่กี่ประโยคนี้ ก็ทำให้มู่เซวียเหยาลืมดวงตางามค้าง สมองอื้ออึง