ในเวลาเดียวกัน
จวนตระกูลหลิน ฉางอัน
ภายในเรือนนวลหยก บรรยากาศแทบบ้าคลั่ง
เสียงดนตรีและเครื่องสายกังวาน ร่างระบำพลิ้วไหว ขาเรียวขาวของนางระบำต่างถิ่นปรากฏรำไรภายใต้ม่านบาง ทุกอิริยาบถเต็มไปด้วยความยั่วยวน
จวนสกุลหลิน เฉียน จ้าว และซุน สี่ตระกูลใหญ่ผลัดกันยกจอก ร่าเริงถึงขีดสุด!
"หนึ่งร้อยสามสิบอีแปะ เช้านี้ราคาถ่านไม้ชั้นดีพุ่งทะลุหนึ่งร้อยสามสิบอีแปะเป็นทางการแล้ว!"
เฉียนหรูซาน ใบหน้าอ้วนแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น เสียงแหบแห้งราวกับใช้พลังจนเกินตัว "ท่านเฒ่าหลิน ท่านช่างวิเศษนัก! ตั้งแต่ราชโองการออกมา ราคาไม้ฟืนและถ่านไม้พุ่งขึ้นพร้อมกัน ท่าแบบนี้หยุดไม่อยู่จริงๆ!"
"ตามนี้ ราคาทะลุหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะคงอีกไม่ไกล!"
จ้าวปานเฉิงเองก็ตื่นเต้นจนยากจะอดกลั้น
เขาหันไปทางหลินหวยหยวนแล้วกล่าว "ใช่แล้ว! ท่านเฒ่าหลินวางแผนอันแยบยล ชนะนับพันลี้ ตามท่านเฒ่าหลิน นอนๆ อยู่ก็รวยได้เป็นภูเขาทองเป็นทะเลเงิน!"
"รอบนี้ ได้กำไรมหาศาล!"
"ยกจอกคำนับท่านเฒ่าหลิน!"
เมื่อคำนี้เอ่ยออกมา
ทุกคนพร้อมใจกันยกจอก "ยกจอกคำนับท่านเฒ่าหลิน!"
"ยกจอกคำนับท่านเฒ่าหลิน!"
หลินหวยหยวนคลึงลูกหยกอุ่นในมือ รอยยิ้มบนใบหน้าแฝงความภาคภูมิใจของผู้ควบคุมทุกสิ่ง กำลังเพลิดเพลินกับความรู้สึกที่เป็นจุดสนใจของเหล่าผู้คน
เขากล่าวแก่ทุกคน "ข้าน้อยไม่กล้ารับคำชม การขึ้นครั้งนี้ หนึ่งคือปีนี้หนาวมาเร็ว สองคือคำกล่าวถึงยุคน้ำแข็งน้อย สามคือราชโองการของฝ่าบาทที่ตรัสถึงความหนาวเย็นร้อยปี!"
"เหมือนเปลวไฟสามดอก จุดไฟในตลาดฟืนและถ่านนี้จนลุกโชน! แม้แต่การร่วงลงอย่างรุนแรงหลังจากที่ข้าน้อยมั่นใจว่าจะพิสูจน์ข่าวลือได้ ก็ยังไม่เกิดขึ้น!"
"ข้าน้อยได้แต่กล่าวว่า นี่คือสวรรค์ลิขิต! ปีนี้สวรรค์ต้องการให้เราร่ำรวย สวรรค์ต้องการให้เรามั่งคั่งไม่ต้องกังวลไปชั่วชีวิต และแม้แต่สิบชั่วชีวิตของลูกหลาน!"