สามลี้ออกไป
บนเนินลาดเอียง
ดวงตาใต้หน้ากากของเกาหยางหรี่ลงเล็กน้อย
เขาเห็นธงผู้บัญชาการกองทัพซงหนูที่ถูกชูขึ้นอย่างกะทันหัน เห็นร่างที่โอนเอนไปมาอยู่ใต้ธงนั้น และยังเห็นทหารม้ากองหนึ่งราวร้อยคน กำลังลอบหลบหนีออกไปทางช่องโหว่ทางด้านตะวันตกของค่าย
คนที่นำหน้า สวมเสื้อขนสัตว์หรูหรา บนศีรษะสวมมงกุฎประดับอัญมณี
ราชาดาลา
"คิดจะหนีงั้นหรือ?"
สายตาเกาหยางเย็นเยียบ ยกกระบี่ยาวขึ้น ชำเลืองพูดเสียงเยชาว่า "หลี่เอ้อจี!"
"กระหม่อมอยู่!"
หลี่เอ้อจีควบม้าเข้ามา
"เห็นคนกลุ่มนั้นหรือไม่?"
เกาหยางชี้กระบี่ไปทางทิศตะวันตก "คนที่สวมมงกุฎนำหน้า คือราชาดาลา จับมันมาให้ได้ ต้องเป็นคนเป็น"
"รับคำสั่ง!"
หลี่เอ้อจียิ้มเผยเขี้ยว
เขายกมือขึ้น ทหารม้าสองพันคนเบื้องหลังพุ่งออกไปราวลูกธนูที่หลุดจากแล่ง มุ่งหน้าไล่ตามทิศทางที่ราชาดาลาหนีไป
ไม่นานนัก
ตามมาด้วยการหลบหนีของราชาดาลา ภายใต้การบุกโจมตีของทหารม้าชั้นยอดห้าหมื่นนายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน
การศึกใกล้จะจบสิ้น
การต่อต้านของเผ่าดาลาพังทลายลงอย่างรวดเร็วภายใต้พลังบดขยี้อันสัมบูรณ์ของมหาจักรวรรดิเฉียน ผู้ที่เหลืออยู่ไม่ยอมแพ้คุกเข่าลง ก็แตกกระจัดกระจายหนีตาย แล้วถูกทหารม้าเฉียนที่ตระเวนอยู่รอบนอกสกัดสังหารทีละคน
เมื่อเกาหยางมาถึงใต้ธงผู้บัญชาการ หญิงสาวชาวเฉียนคนนั้นก็ล้มลงกับพื้นไปแล้ว
นางนอนตะแคง ลูกธนูเสียบคาอยู่ที่หน้าอก ปลายขนนกยังสั่นไหวเบา ๆ เลือดใต้ร่างนางรวมตัวเป็นแอ่งเล็ก ๆ ซึมเข้าไปในใบหญ้าสีเหลืองกรอบ