แคว้นเยี่ยน
วังหลวง
เยี่ยนอู๋ซวงพิงตัวอยู่กับเตียง ใบหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ ถ้วยยาบนโต๊ะเย็นชืดจนสนิท เหลวสีน้ำตาลแห้งกรังเป็นแผ่นบาง ๆ คลุมปากถ้วย
"ฝ่าบาท ถึงเวลาเสด็จเข้าพระแท่นแล้ว"
ขันทีข้างกายระมัดระวังก้าวเข้ามาใกล้ มองไปยังเยี่ยนอู๋ซวงแล้วเอ่ยขึ้น
เยี่ยนอู๋ซวงโบกมือทีหนึ่ง เบ้าตาลึกร่อง แต่ยังคงจ้องมองท้องฟ้ายามราตรีอันเข้มมิดออกไปนอกหน้าต่าง
"องค์ปรมาจารย์อยู่ที่ใด"
"ท่านปรมาจารย์ยืนอยู่บนหอสังเกตดาวมาเป็นเวลาสองชั่วยามแล้ว"
เยี่ยนอู๋ซวงเงียบงันชั่วครู่ แล้วพยายามลุกพ้นตัวขึ้น
"ช่วยพยุงเจิ้นขึ้นไป"
บนหอสังเกตดาว
เฉินผิงในฉลองชุดสีครามประสานมือไว้เบื้องหลัง ยืนตรงหนึ่งเดียว ผมขาวหลายสายถูกลมราตรีพัดจนพร่างพร่า
นางกำลังเงยหน้ามองไปทางทิศใต้ แววตาลึกล้ำ
วันนี้
ข่าวสารฉบับหนึ่งถูกส่งต่อมาถึงมือ
เรือของมหาจักรวรรดิเฉียนมาถึงเมืองฉางอันแล้ว ราชันย์แห่งความตายไม่ได้กล่าวเกินจริง นางทำวิชาแปรน้ำแข็งกลางฤดูร้อนขึ้นมาได้จริง ๆ
ด้วยเหตุนี้ ท่านจึงยืนจ้องมองไปยังทิศทางของมหาจักรวรรดิเฉียนบนหอสังเกตดาวตลอดมา คงท่าทางนี้ไว้มิได้ขยับ
ก็เพราะว่า
สิ่งนี้ย่อมแปลว่า แผนพิษเรื่องสิ่งมีชีวิตของท่านกลายเป็นเรื่องขบขันไปโดยสิ้นเชิง
ขณะนั้น
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง
เฉินผิงหันกลับไปมอง รีบกล่าวว่า "ฝ่าบาท ทรงขึ้นมาเหตุใด ลมราตรีแรงนัก พระวรกายยังมิทันหายป่วย"
เยี่ยนอู๋ซวงโบกมือเป็นเครื่องบอกว่าไม่เป็นไร แล้วเสด็จไปยืนเคียงข้างเฉินผิง
ทั้งเจ้านายและขุนนาง ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่มองไปยังทิศใต้
เงียบงันเนิ่นนาน
"ท่านอาจารย์ หรือว่ามหาจักรวรรดิเฉียนจะมีข่าวร้ายมาอีก"
เฉินผิงพยักหน้า กล่าวว่า "สายด่วนล่าสุดจากมหาจักรวรรดิเฉียน กองเรือหอยนางรมชุดแรกของราชันย์แห่งความตาย มาถึงฉางอันแล้ว"
เยี่ยนอู๋ซวงตกตะลึง
"แปรน้ำเป็นน้ำแข็งกลางฤดูร้อน… นางทำได้จริงหรือ"