ใจกลางทุ่งหญ้า
พระจันทร์ซีกเสี้ยวแหลมเป็นเบี้ยว
ภายในเต็งหนังวัวที่โทรมเก่าแก่หลังหนึ่ง เปลวเทียนส่องสว่างริบหรี่
เฮ่อเหลียนฉานั่งอยู่บนเบาะหนังหมาป่า กอดถุงสุราไว้แน่น ดวงตาว่างเปล่าไร้วิญญาณ
ข้างในถุงเต็มไปด้วยสุราน้ำนมม้า รสเปรี้ยวฝาด จืดชืด ไม่มีทางเทียบได้เลยกับสุราเข้มข้นชั้นเลิศที่เคยดื่มมาแต่ก่อน
แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก
ทหารราบเชิงที่เกรียงไกรของเขาหายสิ้น
ม้าศึกของเขาหายสิ้น
แม้แต่ความยิ่งใหญ่ในหมู่ชนเผ่าก็หายสิ้นเช่นกัน
เขาไม่เหลืออะไรเลยแล้ว
ทายาทแห่งตระกูลทองคำผู้เคยเพียงเปล่งเสียงก็มีคนนับร้อยขานรับ วันนี้เหลือผู้ติดตามไม่ถึงเจ็ดร้อยนาย ซุกซ่อนตัวอยู่มุมที่แห้งแล้งที่สุดแห่งแดนทะเลทรายเหนือ ประคองลมหายใจรอวันตาย
"มหาข่าน"
เสียงแหบพร่าดังมาจากภายนอกเต็ง
"เข้ามา"
ชายวัยกลางคนผู้แวดวงไปด้วยพายุทรายแห่งชีวิตเงยม่านผ้าเข้ามา แล้วก้มตัวคารวะ
"มหาข่าน ทางชายแดนนั้น…มีข่าว"
เฮ่อเหลียนฉาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำเลือด
"ว่ามา"
ชายวัยกลางคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ต้องเอ่ยออกมา
"มีข่าวว่า มหาจักรวรรดิเฉียนจะเปิดการค้าแลกเปลี่ยนขึ้นที่ชายแดน"
"การค้าแลกเปลี่ยน?"
เฮ่อเหลียนฉาหัวเราะเย้ยหยัน
"เขาอยากแลกอะไร? ม้าศึก? ขนสัตว์? หรืออยากจะล่อลวงชาวเผ่าของข้าให้ยอมแพ้อย่างนั้นหรือ"
"ไม่ใช่เลยสักอย่าง"
น้ำเสียงของชายวัยกลางคนแปลกไปจากปกติ