ราตรีมืดมิดดั่งหมึก ดวงดาวประดับนภาของเมืองฉางอัน
เฉินเซิ่งและอู๋ก่วงเฝ้าอยู่ในเงามุมของเรือนข้างเช่นทุกวัน เพียงแต่คืนนี้ ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าถี่เป็นพิเศษ
"ท่านเฉิน" อู๋ก่วงลดเสียงลง พลางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "ข้าดูดาวเมื่อคืนนี้ ดวงดาวแม้สุกสกาว แต่กลับมีความชื้นลอยขึ้น เมฆคละคลุ้ง ข้าคิดว่าคงมีฝนหนัก และเป็นฝนที่... ชุ่มฉ่ำยิ่งนัก!"
เฉินเซิ่งเข้าใจทันที รีบทำทีเป็นผู้รู้ความลับฟ้า "ท่านอู๋เห็นถูกต้อง นี่คือลาง 'ดาวแดงจรัส สายน้ำปั่นป่วน' ท่านซ่างกวันสละทุกสิ่งเพื่อคุณชายใหญ่ วิ่งหนีมาไกลถึงเพียงนี้ ต่อให้คุณชายใหญ่เป็นจอมกุนซือพิษผู้หนักแน่นในความรัก หรือแม้แต่เทพมัจจุราชจุติลงมา ก็ไม่อาจต้านทานได้ คืนนี้เมืองฉางอันต้องมีฝนหนัก ข้าเฉินเซิ่งรับรอง!"
อู๋ก่วงหัวเราะคิกคัก กล่าวเสริม "ก็แค่นายท่านซ่างกวันงามล่มเมือง อย่างที่ว่า งามถึงเพียงใด ฝนก็ต้องตกถึงเพียงนั้น!"
"ท่านอู๋ว่ามีเหตุผล!"
เฉินเซิ่งพยักหน้าอย่างเห็นด้วยยิ่งนัก
พลัน... ทั้งคู่สบตากัน ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคักอย่างมีเลศนัย
"กระแอม!"
พอดีเวลานั้นเอง
เสียงไอเย็นชาแทรกขึ้นมา
รอยยิ้มของทั้งคู่แข็งทื่อ รีบยืดตัวตรง หันไปตามเสียง
เห็นฉู่ชิงหลวนในชุดกระโปรงเรียบง่าย แสงจันทร์วาดเค้าโครงใบหน้าเย็นชาของนาง ตอนนี้กำลังจ้องมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"เหอะ นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าพวกเจ้าสองคน ถึงกับดูดาวทำนายฝนได้ด้วยหน้าตา" ฉู่ชิงหลวนกระตุกมุมปาก เอ่ยอย่างจนปัญญา
นางคิดว่าพวกเขาสองคนเงยหน้ามองฟ้าถี่ ๆ เรื่องอะไร ที่แท้ก็ทำนายอากาศกันอยู่!
แต่คำพูดพวกนี้มันเกือบจะประกบหน้าตานางแล้ว
ทั้งคู่หน้าแดงก่ำ อยากจะหาที่มุดลงไปให้พ้น ๆ