ฮื๊อ!
ชั่วขณะนั้น เกาหยางรู้สึกขนลุกเกรียวกราวราวกับมีหนามทิ่มแทงกลางหลัง
ใจเขาพลันรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ
"มาทำไม?"
"ก็มาเอาของมาส่งให้ไง!"
ฉู่ชิงหลวนไม่เอ่ยปากอำพรางอีกต่อไป นางชักขวดกระเบื้องสีขาวใบคุ้นตาออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยื่นส่งให้ซ่างกวันวานเอ๋อร์
"บัดซบ!"
"นี่มันยาที่ไอ้ฉางเหวินใช้ผสมพันธุ์สัตว์ปศุสัตว์นี่นา ชิงหลวน เจ้าไปหาเขามารึ?"
เกาหยางถึงกับตะลึงพรึงเพริด
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเช่นกัน
นางมิคาดคิดว่าฉู่ชิงหลวนจะส่งสิ่งนี้มาให้
"พี่ชิงหลวน นี่มัน..."
ฉู่ชิงหลวนเอ่ยเสียงอ่อนโยนดุจพี่สาวผู้ใส่ใจ "วานเอ๋อร์ อย่าโทษที่พี่ข้ามาสอด เรื่องคืนแรก...สิ่งที่ควรหวั่นเกรงที่สุดคือการทิ้งความเสียใจที่ 'ไม่สมชายา' ไว้ ยานี้แม้จะใช้กับสัตว์ปศุสัตว์ แต่ฤทธิ์ยา...กลับเห็นผลทันตา!"
"บางที อาจทำให้ได้ผลในครั้งเดียวก็เป็นได้!"
"เชื่อพี่เถอะ ไม่ผิดพลาดแน่นอน"
พูดจบ
ฉู่ชิงหลวนก็ตบไหล่ซ่างกวันวานเอ๋อร์ที่ใบหน้าแดงก่ำจนแทบจะหลั่งเลือดออกมา แล้วยิ้มอย่างคลุมเครือ ก่อนจะจากไป
ระหว่างทางออก นางยังไม่ลืมที่จะปิดประตูห้องให้อย่างใส่ใจ
เกาหยางนั่งนิ่งไม่ไหวแล้ว
"ชิงหลวน เจ้าหมายความว่าอย่างไร? กลับมา เจ้าพูดให้ชัด คำว่าคืนแรก คำว่าอย่าทิ้งความเสียใจ นี่มันการหมิ่นประมาท การหมิ่นประมาทอย่างใหญ่หลวง!"
เกาหยางโกรธจัด
คำพูดของฉู่ชิงหลวนครานี้ มิต่างจากการตบหน้าเขาต่อหน้าธารกำนัล
ซ่างกวันวานเอ๋อร์หันขวับไปมา สีหน้าแฝงความเหลือเชื่อ "เกาหยาง เจ้ายังหนุ่มแน่นปานนี้ ต้องกินยาตัวนี้แล้วหรือ?"
เกาหยางแทบอยากจะพ่นเลือดทิ้งให้หมดตัว
คำพูดของซ่างกวันวานเอ๋อร์ราวกับมีดบินอันเฉียบคม ปักซ้ำลงกลางอกที่บอบช้ำของเขาอย่างจัง