มหาจักรวรรดิเฉียน
เมืองฉางอัน
จวนสกุลชุย
อากาศเริ่มหนาวเย็นลงทุกที
ชุยซิงเหอ เหยียนเจิง และหลู่เหวิน นั่งล้อมเตาถ่านด้วยกัน บนโต๊ะเล็กกลางวงมีกับแกล้มสองสามจานกับเหล้าอุ่นหนึ่งหม้อ
หลู่เหวินจิบเหล้าคำหนึ่งแล้วถอนหายใจ “ซงหนูรุกรานเต็มรูปแบบจริงๆ และนี่อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น!”
“อาจินเกาเสียชีวิตไป ซงหนูย่อมไม่มีความเกรงกลัวใดๆ อีก การกวาดล้างพื้นที่ให้ราบเรียบนั้นทำได้เพียงชั่วคราว แต่จะปล่อยให้ร้างไปตลอดได้อย่างไร”
“จากนี้พรมแดนมหาจักรวรรดิเราคงไม่สงบ”
ชุยซิงเหอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของเขาแฝงความเหนื่อยล้า
ช่วงเวลาเร็วๆนี้เขาทำงานหนักมาก เรียกได้ว่ากายใจแทบสลาย ตนเองดูแก่ลงเรื่อย
เห็นหลู่เวินเอ่ยปาก เขาก็เอ่ยปากขึ้นบ้าง”ช่วงเวลาวุ่นวายนะ…… บัดนี้ในเมืองฉางอันก็เริ่มมีข่าวเล่าลือแพร่หลายไปทั่ว ว่าเมื่อกระต่ายตาย สุนัขล่าเนื้อก็ถูกฆ่า เมื่อนกหมดไป คันธนูก็ถูกเก็บ นั่นก็หมายความว่า…… ฝ่าบาททรงใจแคบไร้น้ำใจ ไม่อาจอดทนต่อผู้มีคุณูปการได้”
“ต่อให้ความจริงเช่นนี้ มีผู้บงการอยู่เบื้องหลังแน่นอน”
ทั้งสองถอนใจ
แอวิธีมองไปข้างๆ เห็นเหยียนเจิงนั่งเงียบตลอดเวลา
“หมอเหยียน เหตุใดจึงไม่พูดอะไร เล่าค รองที่ยังไม่หายดี?” หลูเวินถามอย่างสนใจ
เหยียนเอวิ่งขึ้นหน้าขึ้นมองทั้งสอง ด้วยสายตาแดสงสัย” ผู้เฒ่าเพียงแค่กำลังคิดถึงเรื่องหนึ่ง พวกเจ้าไม่จับผิดว่ามัน………….ไม่ปกติเล็กๆ ดหรอกหรือ?”
“อะไรน?”
ชูยสยิงเหเวอ และหลูเวินหันมองเขาพร้อมกัน
“วันนั้นข้านยืนดูอยู่หน้าประดูวัง เห่าได้สาหกัดด่ายอย่างร้ายกาจจนเกิน จะเรียกว่า’เจ้าโง่เขลา’, ‘ทรราช’, ‘จอมเผด็จการ’ เห่าจนแทบทุกคำที่หยาบได้ก็ว่าหมด ว่านั่นคือเตรียมใจตายมาแล้ว!”