ในไม่ช้า
รุ่งเช้าวันถัดมา
หน้าศาลาคลายทุกข์
อู่ป๋อมาถึงแต่เช้าตรู่ แอบชะโงกหน้ามองอยู่ที่มุมถนน ก่อนเวลานัดถึงครึ่งชั่วยาม
"ท่านฝูโป๋ ไหวหรือ ท่านเกายอมพบข้าหรือไม่"
อู่ป๋อเห็นฝูโป๋ก็ถามขึ้นอย่างร้อนใจ
ฝูโป๋ยิ้มหน้าบาน "ผู้สูงศักดิ์มีวาสนาจริง กระหม่อมเมื่อคืนพูดจนปากฉีก คุณชายใหญ่ยอมอ่อนข้อ ตกลงจะพบท่านสักครั้ง!"
อู่ป๋อดีใจเป็นล้นพ้น
ฝูโป๋ผู้นี้แม้ใจจะดำไปหน่อย แต่รับเงินมาแล้วก็ทำการจริงจังไม่น้อย
"ดียิ่ง เร็วเข้า นำทางข้า!"
แต่ฝูโป๋กลับยื่นมือขวางไว้ ยังคงยิ้มบาง ๆ "ผู้สูงศักดิ์อย่าเพิ่งร้อน ธรรมเนียมยังไม่ครบ"
อู่ป๋อใจตกวูบ รู้สึกตัวแข็งทื่อ
"ยังมีธรรมเนียมอีกหรือ"
ฝูโป๋ขยับมือ "ก่อนเข้าประตู ต้องตรวจค้นตัวก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าท่านไม่ได้พกของที่ไม่สมควรติดตัวมา เพื่อความปลอดภัยของคุณชายใหญ่ของเรา"
อู่ป๋อได้ฟังก็โล่งใจ "ท่านเการอบคอบเสมอ ข้าเคยได้ยินมา การตรวจค้นตัวเป็นเรื่องควรทำ ตรวจเถอะ"
เขากางแขนออก
แต่ฝูโป๋ไม่ขยับ ยังคงยิ้ม "การตรวจค้นตัวนี้... ก็ต้องมีค่าธรรมเนียมด้วย อย่างไรเสีย กระหม่อมก็ต้องแบกรับความเสี่ยงอยู่บ้างมิใช่หรือ"
"ตรวจค้นตัวยังต้องเสียเงินอีกหรือ"
"คราวนี้เท่าไร"
อู่ป๋อเริ่มแทบจะพังทลาย
ฝูโป๋ยื่นนิ้วหนึ่งนิ้ว "ไม่มาก ขอแค่หนึ่งร้อยตำลึง"
"นี่คือ 'ค่าตรวจความปลอดภัย'"
อู่ป๋อหน้ามืดตามัว แทบจะถุยเลือด
ให้ตายเถอะ ยังไม่ทันได้พบตัวจริง เงินสามร้อยตำลึงก็มลายหายไปหมดแล้ว!
แต่ตอนนี้ถ้าไม่จ่าย ถึงไม่ต้องพูดถึงการไม่ได้พบหน้า เงินสองร้อยตำลึงที่จ่ายไปก่อนหน้าก็จะสูญเปล่า