"ท่านเกา เรื่องนี้ยังมีทางพลิกผันอีกหรือ?"
อู๋ปั๋วได้ยินดังนั้นก็รีบเงยหน้าขึ้นทันที ดั่งคนจมน้ำที่คว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ แทบจะพุ่งเข้าไปหาคนพูด
เกาหยางกลับไปนั่งที่นั่งเดิม ทรุดตัวลงนั่งอย่างสบายอารมณ์
เขาค่อยๆ ยกถ้วยชาขึ้น ใช้ฝาถ้วยเขี่ยใบชาที่ลอยอยู่เบาๆ ทำเอาอู๋ปั๋วใจจดใจจ่อรอคอย ก่อนจะเอ่ยปากช้าๆ
"ฟ้าดินสรรพสิ่ง ต่างมีสิ่งที่เกิดมาคู่กันและคอยถ่วงดุลกัน ต่อให้เป็นกลหมากที่แยบคายเพียงใด ก็มักจะมี'หมากสำรอง'ที่ดูไม่สลักสำคัญอยู่หนึ่งหรือสองตัว ซึ่งสามารถพลิกสถานการณ์ให้ปั่นป่วนได้เสมอ คำสั่งสลายอำนาจอ๋องแม้จะเป็นที่สุดของแผนเปิดเผย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้ไขเลย... อย่างน้อยในทางทฤษฎี ก็มีความเป็นไปได้อยู่"
พอพูดจบประโยคนี้
สีหน้าปีติยินดีของอู๋ปั๋วแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่
เขาพูดด้วยความตื่นเต้น "เป็นไปได้อย่างไร ขอท่านเสนาบดีเกาโปรดชี้แนะด้วย!"
หรือว่า... แผนเปิดเผยอันดับหนึ่งของยุคที่ทำให้เหล่าอ๋องชายแดนทุกคนจนแต้มนี้ เกาหยางจะมีทางทำลายได้จริงๆ?
คิดถึงตรงนี้ อู๋ปั๋วยิ่งหัวใจเต้นรัวไปหมด
อย่างไรเสีย หากคำสั่งสลายอำนาจอ๋องนี้ถูกบังคับใช้จริง ผู้ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดก็คือเขา เหล่าน้องชายน้องสาวที่แบ่งสมบัติกันไป ล้วนเป็นเงินของเขาอู๋ปั๋วทั้งนั้น!
เช่นนี้เขาจะไม่รีบร้อนได้อย่างไร?
อู๋ปั๋วร้อนใจ แต่เกาหยางกลับไม่รีบแล้ว
เขาชำเลืองมองอู๋ปั๋วแวบหนึ่ง สายตาเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักมูลค่าของสินค้าชิ้นหนึ่ง "จะมีวิธีก็ย่อมมี แต่ท่านซื่อจื่ออู๋ เราไม่ได้เกี่ยวข้องกันมาก่อน อีกทั้งยังเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน ข้าเกาหยางจะเอาอะไรไปเสี่ยงโทษจากฝ่าบาท เพื่อสอนวิธีแก้สถานการณ์นี้ให้ท่านเล่า?"
อู๋ปั๋วเข้าใจความหมายทันที
เขามองไปที่เกาหยาง ยิ้มประจบ "ท่านเกาวางใจได้ ตราบใดที่วิธีนี้ได้ผล เรื่องค่าตอบแทนว่ากันได้ ท่านตั้งราคามาได้เลย!"