วาจานี้เอื้อนเอ่ยขึ้น
ทั้งสองผู้คนต่างถอนหายใจโล่งอก พลางพยักหน้าอย่างเห็นพ้อง
คราก่อนเกาหยางถูกจับตัวไป อู่จ้าวถึงกับมีรับสั่งปิดเมืองฉางอัน ไม่อาจรู้ได้ว่าเหล่าอันธพาลในเมืองฉางอันต้องประสบเคราะห์ร้ายโดยใช่เหตุไปมากน้อยเพียงใด
แล้วจะกล่าวไปไยถึงอำเภอซุยหยางน้อยนิด!
ทว่าติดตามมาติด ๆ ข้อกังขาใหม่ก็ผุดขึ้นในใจคนทั้งคู่
"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คุณชายใหญ่ไยต้องก่อความเคลื่อนไหวใหญ่โตถึงเพียงนี้? ถึงขั้นให้ใต้เท้าซ่างกวันออกจากเมืองซุยหยาง?"
เกาหยางจ้องมองไปยังรัตติกาลอันมืดมิด ใบหน้าฉายแววเย็นชืด
"เรื่องแต่งผีกับคนตายสืบง่าย ทว่าบางเรื่องกลับสืบยาก ข้าน้อยเหลือช่องโหว่ไว้ให้เขา มาเอ่ยปากด้วยตนเอง ดีกว่าสิ่งใดทั้งสิ้น"
"ความเคลื่อนไหวที่ดูเหมือนใหญ่โตนี้ หาใช่สิ่งใด เป็นเพียงท่าที บีบให้เขาต้องมาเท่านั้น! แน่นอน หากหลิ่วต้าซานผู้นี้ไม่รู้กาลเทศะ อู๋ก่วงและคนอื่น ๆ ก็จะสืบหาหลักฐานชิ้นสำคัญได้"
"เมื่อถึงเวลานั้น พวกเขาย่อมไม่มีทางเลือก"
ทั้งสองสีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง เห็นชัดว่าคาดไม่ถึงว่าเจตนาของเกาหยางจะเป็นเช่นนี้
และเฉินเซิ่งผู้มีจิตใจละเอียดลออยิ่งกลับมีลางสังหรณ์ว่า เกาหยางจงใจส่งซ่างกวันวานเอ๋อร์ออกไป เพียงแต่ความหมายแฝงในเรื่องนี้ เขากลับมิอาจเข้าใจได้
ทันใดนั้นเอง
องครักษ์ประจำจวนติ้งกั๋วกงนายหนึ่งเดินขึ้นมา เขาเอ่ยกับเกาหยางว่า "ใต้เท้า หลิ่วต้าซานแห่งสถานสงเคราะห์ทารกมาขอพบด้านนอก!"
ลวี่หลัวและเฉินเซิ่งเบิกตากว้าง ไม่นึกว่าหลิ่วต้าซานจะมาเร็วเพียงนี้