ราตรีมืดมิดดั่งหมึก
ทั่วทั้งผืนหล้าตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงแสงจันทร์เยือกเย็นสาดส่องลงมา นำพาซึ่งประกายสว่างน้อยหนึ่ง
ข้างสุสานแห่งหนึ่ง จ้าวต้าและอู๋ก่วงถือคบเพลิง แสงไฟขับไล่ความมืดมิดโดยรอบ อักษรบนป้ายศิลาเผยออกมาให้เห็น
อู๋ก่วงยื่นคบเพลิงในมือเข้าไปใกล้ พินิจเนิ่นนานพลางดำดิ่งสู่ห้วงครุ่นคิด
เบื้องข้าง จ้าวต้าจนสุดจะอดทน เอ่ยเร่งว่า “บนป้ายศิลานี้เขียนสิ่งใด? เป็นสุสานบุตรชายเล็กของพ่อค้าชาหลี่ใหญ่หรือไม่?”
อู๋ก่วงหน้าเก่าเหี่ยวย่นจนหน้าแดงระเรื่อ “ข้าเป็นหัวหน้าโจร อ่านหนังสือไม่ออก เจ้ามาดูเถิด”
จ้าวต้า “……”
“อ่านหนังสือไม่ออก แล้วเจ้าดูเอาเป็นเอาตายถึงเพียงนั้นทำไม?”
ว่าพลาง จ้าวต้าเดินเข้าไป พินิจดูแวบหนึ่ง
“ไม่ผิดแล้ว นี่คือสุสานบุตรชายเล็กของพ่อค้าชาหลี่ใหญ่ผู้นั้น เริ่มขุดได้”
กลางทุ่งป่าเปลี่ยวอันห่างไกล สายลมเยือกเย็นพัดโชยมา ประหนึ่งจะแทรกซึมเข้ากระดูกดำ ยังให้ผู้คนอดหวาดผวาขนลุกชันมิได้
อู๋ก่วงมองไปรอบทิศทาง อดมิได้ที่จะสั่นสะท้าน
“ขุดจริงหรือ?”
จ้าวต้าชะงัก ตามด้วยการตวาด “มิใช่เถิด หัวหน้าโจรผู้ยิ่งใหญ่ ในสนามรบ ใช้ค้อนทุบระเบิดแม่ทัพแห่งแคว้นฉู่ได้เป็นจุล กลับเกรงการขุดสุสาน?”
“ผู้ใดกลัว?”
“ก่อนหน้านี้ ข้าใช้กะโหลกศีรษะทำจอกสุราทุกวี่วัน!”
อู๋ก่วงได้ยินดังนั้น คว้าจอบเหล็ก ถ่มน้ำลายใส่มืออย่างแรง ขุดลงไปทันที
จ้าวต้ามุมปากกระตุก เริ่มขุดสุสานเช่นกัน
ตามการขุดค้นอย่างลำบากของทั้งสอง ไม่นานนัก โลงศพสีดำสนิททั้งใบก็ปรากฏออกมา