"หา?"
ลวี่หลัวเพิ่งหยิบซาลาเปาร้อน ๆ ขึ้นมา แต่ชั่วพริบตากลับวางลงราวกับมันร้อนจนลวกมือ
นางจ้องเกาหยางด้วยดวงตางามของนางเขม็ง
"คุณชายใหญ่ ท่านมิได้กล่าวว่ากลางเหมันต์เค่อจ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ที่นี่มาหลายสิบปี เหตุใดยังใช้วิธีต่ำเช่นนี้?"
"นี่จะกินมิได้อย่างไร?"
ลวี่หลัวเอ่ยอย่างระมัดระวัง ในเนตรงามเต็มไปด้วยความหวาดระแวงอย่างที่สุด
คำเตือนของผู้อื่นนางอาจไม่ฟัง แต่หากเป็นคำเตือนของเกาหยาง นางย่อมฟังร้อยทั้งร้อย
ซ่างกวันวานเอ๋อร์เองก็มีสีหน้าเต็มไปด้วยความระมัดระวังเช่นกัน
เมื่อเกาหยางเห็นสีหน้าของลวี่หลัว เขาจึงเอ่ยอย่างเรียบเฉย
"พ่อค้าเห็นแก่กำไร ทุกสิ่งล้วนมุ่งไปที่ผลประโยชน์ เนื้อในซาลาเปานี้ย่อมไม่แน่ว่าสด แม้สดก็ไม่ได้หมายความว่าดี หากไส้เนื้อมีเนื้อหมูตาย หรือเจือด้วยเนื้อหนูบ้าง ก็ไม่มีทางมองออก"
ได้ยินเช่นนั้น ลวี่หลัวทั้งคนก็เหมือนจะแตกสลายไปเล็กน้อย
เนื้อหมูตาย เนื้อหนู!
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่หวาดกลัวยิ่งนักสำหรับนาง
ด้านหนึ่ง อู๋ก่วงหัวเราะเหอะ ๆ แล้วกล่าวว่า "คำพูดของนายท่านออกจะอนุรักษ์นิยมเกินไปหน่อย"
"แม่นางลวี่หลัว ข้าเคยเป็นหัวหน้าโจรมาก่อน ความหมายของคุณชายใหญ่ยิ่งกว่าแค่นั้นมากนัก"
ขณะพูด รอยแผลเป็นบนใบหน้าของเขากระตุกขึ้น ดูน่าหวาดกลัวยิ่งนัก
"ยิ่งกว่าแค่นั้น?"
ใบหน้าซื่อบริสุทธิ์ของลวี่หลัวยิ่งซีดขาวลง
ถึงขั้นตอนนี้ แม้แต่สีหน้าของซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็ยังไม่สู้ดี
"เกาหยาง มันจะถึงขั้นนั้นหรือไม่?"
นางกลืนน้ำลายลงคอ จ้องมองเกาหยาง
เกาหยางหัวเราะฮิ ๆ "ไม่ถึงขั้นนั้น?"
"ความละโมบนั้นไร้ขีดจำกัด โดยเฉพาะพ่อค้าใจดำ พวกเขาบางพวกขึ้นราคาสูง กวาดทรัพย์ด้วยหลักคิดสินค้าหรูหรา ส่วนบางพวกก็ชั่วช้าไร้ศีลธรรม กดขี่ขูดรีดสุดกำลัง เพื่อลดต้นทุน!"
"หากสักวันเกิดการปลอมปนขึ้นมา ใต้เท้าซ่างกวัน ท่านเชื่อหรือไม่ว่า เส้นหมี่เปรี้ยวเผ็ดที่ท่านโปรดปรานที่สุด อาจไม่มีแป้งเลยแม้แต่นิดเดียว?"