"คุณชายใหญ่ มิใช่กล่าวว่าโรงเตี๊ยมมิใช่สถานที่นอกเหนือกฎหมายหรือ"
เสียงของลวี่หลัวแผ่วเบาราวกับยุงริ้น ใบหน้าแดงระเรื่อ
เกาหยางยิ้มเจื่อน ๆ จำต้องชักมือกลับ พลางกระซิบเบา ๆ เช่นกัน "หลัวเอ๋อร์ บัดนี้ล้วนเป็นปฏิกิริยาธรรมดา มิได้ตั้งใจ เหตุเกิดโดยบังเอิญ หาใช่เจตนาไม่"
ลวี่หลัวนิ่งเงียบ
ซ่างกวันวานเอ๋อร์กัดฟันกระซิบด่าเบา ๆ
"เพี๊ยะ!"
"คนไร้ยางอาย!"
"แต่ฉวยโอกาสลวี่หลัวแล้ว จะมาฉวยโอกาสข้ามิได้!"
ใต้แสงจันทร์
ใบหน้าของซ่างกวันวานเอ๋อร์เองก็แดงก่ำ หากมิใช่เพราะองครักษ์ส่งข่าวว่าหลี่เจว๋จื่อผู้นี้ย่องลอบไปที่บ้านผู้ดีมีตระกูลแห่งหนึ่งในหมู่บ้านอวิ๋นเจ๋อ ซึ่งยิ่งเพิ่มความน่าสงสัยให้แก่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ นางก็ไม่ยอมใช้แผนชั่วคราวนี้เป็นแน่
แต่เพียงชั่วพริบตา มือของเกาหยางก็โอบเข้ามาทางซ่างกวันวานเอ๋อร์ ใบหน้าแนบชิดเข้ามา
ซ่างกวันวานเอ๋อร์โดนเกาหยางกระทำการโดยมิทันตั้งตัว
นางเพิ่งจะเอ่ยปาก
แต่เกาหยางก็เอ่ยเสียงต่ำด้วยสีหน้าจริงจัง "อย่าขยับ ข้าได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา"
ทันใดนั้น
ซ่างกวันวานเอ๋อร์พลันรู้สึกประหม่า สายตาของนางเปลี่ยนแปรไปฉับพลัน หัวใจเต้นระรัวโดยมิอาจบังคับ นางจึงไม่กล้าขยับเขยื้อน
นางกลั้นหายใจเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวนอกประตู