แคว้นฉี
วังหลวง
เปรี้ยง!
หินฝนยักษ์ในมือจักรพรรดิฉีถูกทุ่มเข้าใส่เสาสีชาด ดังเสียงระเบิดดังสนั่น เม็ดหมึกกระจายทั่วทันที เหมือนสาดคลุ้งเลือดเน่า
"นี่มันสิ่งไหนที่มนุษย์จะทำได้?!"
"บัดซบ! สัตว์นรกชะนี้!"
"มหาจักรวรรดิเฉียนมันไม่เหลือหน้าแล้ว!!!"
จักรพรรดิฉีทรงฉลองพระองค์ฉลองมงกุฎสีเหลืองสดใส บัดนี้พระอุทรผายผ่อนรุนแรง
ตรงหน้าพระพักตร์ หนังสือราชสำนัก ที่วางพู่กัน ที่ทับกระดาษบนโต๊ะทรงอักษร... ถูกกวาดร่วงลงพื้นจนรกรุงรังไปหมด
ใต้หอ ขุนนางกว่าสิบคนคุกเข่าแนบพื้น สั่นเทิ้ม แม้ศีรษะก็ไม่กล้าเงย
จักรพรรดิฉียังคุโชนโทสะ ต่อว่าตะกละตะกลาม
"ท่านอาจารย์เฉินนั่น... ใครกันที่อ้างว่ามันมีพรสวรรค์?!"
"ขี้หมา! ล้วนเป็นขี้หมาทั้งนั้น!!!"
จักรพรรดิฉีคว้าถ้วยชาใบสุดท้ายที่เหลือขึ้นมา แล้วฟาดลงพื้นอย่างแรง!
แกร๊ก!
ทันใดนั้น เศษเครื่องเคลือบแตกกระจาย น้ำชาร้อนเดือดหกท่วมพื้น ไอระอุลอยขึ้น
"ฝ่าบาทโปรดทรงสงบพระโทสะ... ฝ่าบาทโปรดถนอมพระองค์..."
เสนาบดีแห่งแคว้นฉีหลิวเหวินเยี่ยนคุกเข่าอยู่แถวหน้าสุด กลืนความอับอายแล้วเอ่ยขึ้น เสียงสั่นเครือ
"สงบพระโทสะ?"
"เจิ้นจะสงบพระโทสะได้อย่างไร?!"
จักรพรรดิฉีหันพระวรกายกลับอย่างกระชาก พระเนตรแดงก่ำจ้องมั่นที่หลิวเหวินเยี่ยน
"หลิวสัง! เรื่องนี้เจ้าก็ได้ยินได้ฟังกันมาบ้างแล้ว บอกเจิ้นมาเดียวนี้ ตลอดเวลาเกือบปีที่ผ่านมา 'ผู้มีความรู้' 'ผู้มีฐานะกลาง' ที่หนีมาพึ่งแคว้นฉีของเราจากมหาจักรวรรดิเฉียน... เขาเหล่านั้นทำอะไรมาบ้าง?!"
"บอกเจิ้นมา!!!"
"พูดมา!"
หลิวเหวินเยี่ยนเหงื่อเย็นซูบผอม ก้มต่ำยิ่งกว่าเดิม "ฝ่าบาท เรื่องนี้... เรื่องนี้อาจเป็นความเข้าใจผิด อาจไม่ใช่แผนการของมหาจักรวรรดิเฉียนทั้งหมด..."
"ไม่ใช่ทั้งหมด?!"
จักรพรรดิฉีโกรธจนขันเป็นหัวเราะ
เสียงหัวเราะนั้นแหบพร่า เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง
พระหัตถ์ดึงหนังสือราชสำนักม้วนหนึ่งออกจากแขนเสื้อ แล้วทุ่มลงตรงหน้าหลิวเหวินเยี่ยนอย่างไม่ไยดี!
"ดูมา! ดูให้เจิ้นดี ๆ!"
"ดูจบแล้วค่อยมาบอกเจิ้นว่าไม่ใช่!"
หนังสือราชสำนักม้วนเปิดออก ร่วงลงบนอิฐสีเขียว