"หา!"
"รีบส่งคนไปหาตัวเฉินเฉียงนั่นเดี๋ยวนี้ หากพบตัวเขา ก็จะรู้ว่าเรื่องจริงหรือเท็จ"
เกาหยางมองเกาเทียนหลงที่ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยว แล้วถอนหายใจเฮือกหนึ่งเอ่ยว่า "ท่านปู่ ยามนี้ค่ำมืดนักแล้ว ข้าว่าบนหลุมศพเฉินเฉียงคงมีหญ้าขึ้นสูงสามฉื่อได้แล้วกระมัง"
"ต่อให้เฉินเฉียงโชคดีรอดตายมาได้ แต่เขาหลบเลี่ยงการสังหารของไทเฮาและเสนาบดีได้ ท่านปู่ส่งคนไปตามหา เกรงว่าก็ไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร"
เกาเทียนหลงขมวดคิ้ว แต่จ้องมองสีหน้าสงบนิ่งของเกาหยาง พลันชะงักไปครู่หนึ่ง
เกาหยางแทบจะในทันใด ก็สัมผัสได้ถึงแววตาอันร้อนแรงยิ่ง
เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังเกาเทียนหลง แล้วเอ่ยถาม
"ท่านปู่ สายตาเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?"
เกาเทียนหลงทำหน้าขรึม กล่าวขึ้น "หยางเอ๋อร์ เจ้าช่ำชองการใช้กลอุบาย จงเสนอแผนพิษมาโดยเร็วสักสองสามแผน!"
"นี่หาหลักฐานไม่พบ จะตัดสินได้อย่างไรว่าไทเฮาและเสนาบดีมีปัญหา?"
"ท่านปู่ ดูท่านพูดเข้า แผนพิษย่อมได้มาโดยบังเอิญด้วยปัญญาอันหลักแหลม จะให้มีก็มีได้ดังว่าเล่า เหมือนไม่ต้องใช้เงินทองสักอีแปะ..."
เกาหยางเอ่ยอย่างไม่พอใจ
แต่ชั่วอึดใจต่อมา เมื่อสัมผัสกับแววตาอันน่าเกรงขามของเกาเทียนหลง เกาหยางก็เสริมขึ้น
"ทว่าเรื่องนี้จะรู้ว่าเท็จหรือจริง ก็ไม่ยากนัก ทั้งไม่จำเป็นต้องตามหาตัวเฉินเฉียงให้พบด้วย"
คำพูดนี้สิ้นลง สายตาของเกาเทียนหลงก็จับจ้องมายังเกาหยางทันที
"มีวิธีใด?"
เกาเทียนหลงถามขึ้น เกาเฟิงเองก็เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
เกาหยางยิ้มพลางกล่าว "ง่ายนัก เพียงเด็กน้อยกับผู้บัญชาองครักษ์หลวงหลี่หลงมีมิตรภาพอันแน่นแฟ้น เด็กน้อยเพียงต้องจัดงานเลี้ยงเชิญหลี่หลงมาดื่มกินภายในสองวันนี้ แล้วบอกว่าเฉินเฉียงผู้นี้เคยติดหนี้เด็กน้อยอยู่จำนวนหนึ่ง บัดนี้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ให้เขาช่วยไปสืบข่าวคราว เรื่องนี้ก็สำเร็จแล้ว"