เกาเฟิงและเกาเทียนหลงมุมปากกระตุก
เกาหยางกล่าวต่ออย่างรวดเร็ว "เพียงแต่สถานอาบอบนวดต่างจากหอนางโลม ย่อมมีความแตกต่างบางประการ"
เกาเฟิงโบกมือใหญ่ ขัดจังหวะโดยตรง "เรื่องนี้เจ้าอย่าได้คิดเลย ข้าไม่เห็นด้วย"
"ตระกูลเกาของเรามีเกียรติสูงส่ง จะค้าขายเช่นนี้ได้อย่างไร?"
เกาเทียนหลงก็เอ่ยเสียงเข้ม "ข้าก็ไม่เห็นด้วย เจ้าจะพูดอย่างไร เรื่องนี้ก็ไม่ได้"
ทั้งสองปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
"หัวโบราณ!"
"ยึดติด!"
"ไม้ผุแกะสลักไม่ได้!"
ขณะนั้น นอกประตูห้อง เกาฉางเหวินเดินเข้ามา เขาสวมชุดยาว ใบหน้าไร้เดียงสาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"หากเป็นความฝัน ก็ควรโบยบิน หากเป็นชายชาตรี ก็ควรปลดปล่อย"
"ท่านพี่ เรื่องนี้แม้จะยากเย็นเพียงใด แต่น้องคนโง่นี้จะสนับสนุนท่าน!"
"ต่อให้ต้องถูกฟาดฟันก็จะสนับสนุน ท่านพี่จงทำไปอย่างไม่หวั่นเกรง ข้าเป็นผู้รับการฟาดฟันเอง!"
เกาฉางเหวินสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความชอบธรรม เสียงกู่ก้องทะลุทั่วจวนติ้งกั๋วกง พร้อมจิตวิญญาณแห่งความไม่หวาดหวั่น
ทั้งสาม: "..."
เกาเทียนหลงส่ายศีรษะ "เรื่องนี้แม้จะพูดจนฟ้าทลาย ก็ไม่ได้"
"คนจากจวนติ้งกั๋วกงเปิดหอนางโลม เรื่องนี้เล่าลือไปจะไม่เป็นเรื่องน่าขันหรือ?"
เกาเฟิงก็พยักหน้า แสดงความเห็นพ้อง
เกาหยางมองดูสองคนที่หน้าตาเด็ดเดี่ยว แล้วเสียงก็ดังขึ้นทันใด