หึ่ง
ในชั่วพริบตา สวี่เสวียนจีเงยหน้าขึ้นด้วยความตะลึงงัน สมองครึกโครมราวกับถูกทุบ
ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
“ไทเฮา พระองค์ตรัสว่าผู้นี้นามลู่เหวินเจิ้งหรือ?”
เซียวไทเฮาสัมผัสได้ถึงความตกตะลึงจากด้านหลัง และตระหนักถึงความผิดปกติบางอย่าง
นางขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างสงสัย “ใช่ ลู่เหวินเจิ้ง เหตุใดหรือ?”
สวี่เสวียนจีได้ฟัง คล้ายกำลังย่อยข้อเท็จจริงอันน่าตื่นตะลึงนี้
เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนเอ่ยปาก “ไทเฮา ลู่เหวินเจิ้งผู้นี้สืบสวนไม่ได้แล้ว”
“ใต้หล้า ยังมีผู้ใดที่อัยเจียสืบสวนไม่ได้อีกหรือ?” เซียวไทเฮาทรงเพิ่มน้ำเสียง แฝงด้วยความเย้ยหยัน
“ลู่เหวินเจิ้งตายแล้ว ห้าเดือนก่อนก็ตายแล้ว”
“เช่นนั้นก็สืบสวนภรรยาและบุตรสาวของเขา ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด จงตามหาพวกนางมาให้พบ เพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม”
“ไทเฮา สองคนนั้นอยู่ใต้จมูกพวกเรา แต่เกรงว่าจะแตะต้องได้ยาก”
ทันใดนั้น เซียวไทเฮาก็ชะงักงัน
“ทั้งเมืองฉางอัน ทั่วทั้งมหาจักรวรรดิเฉียน นอกจากฝ่าบาทแล้ว ยังมีผู้ใดที่อัยเจียแตะต้องไม่ได้อีก?”
ดวงตาหงส์ของเซียวไทเฮาเยียบเย็น เกียรติภูมิอันทรงอำนาจแผ่กระจายรอบกายในพริบตา
สวี่เสวียนจีตัดสินใจพูดตรงๆ “ไทเฮา นางหลินในคดีอ่างดำ นางคือหลินหว่านโหรว ผู้ที่ถูกสังหาร ศพถูกนำไปทำเป็นอ่างดินดำ ผู้นั้นคือ—ลู่เหวินเจิ้ง”
ทันใดนั้น
เซียวไทเฮาทรงลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ รูปร่างอันงดงามเผยอออกมาท่ามกลางอากาศ
ดวงตาหงส์เต็มไปด้วยความตกตะลึง นางหันกลับไปมองสวี่เสวียนจีหลังม่าน
“อะไรนะ?”
“ผู้ที่ถูกสังหารในคดีอ่างโลหิต คือลู่เหวินเจิ้งหรือ?”
สวี่เสวียนจีพยักหน้า “ผู้นี้คือลู่เหวินเจิ้ง ตระกูลหลินเมื่อหลายเดือนก่อนได้ขายทรัพย์สิน เดินทางมายังเมืองฉางอัน เพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้สามี…”