เกาหยางมองดวงตาอ่อนโยนคู่นั้น แล้วเช็ดเหงื่อที่หน้าผากอีกครั้ง
เขาไม่กล้าแม้แต่จะขบคิดพูดอะไร
เป็นแน่ว่าใจคอไม่ดี
อู่จ้าวมองแล้วขันใจยิ่งนัก
นางนึกถึงวันนั้นที่คณะทูตแคว้นฉู่เดินทางมายังมหาจักรวรรดิเฉียน ทั้งปรมาจารย์แห่งศาสตร์การคำนวณ ราชันแห่งบทกลอนคู่ นักปราชญ์ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังทั่วแผ่นดิน และจวี้จื่อแห่งสำนักม่อ ผลปรากฏว่าถูกเกาหยางทำให้โกรธจนตายไปหลายคน
เรื่องลิ้นเล่ห์เล่นงานนักปราชญ์นับสิบ เกาหยางไม่มีผู้ใดเสมอเหมือน
แต่แม้กระนั้น ยามนี้เกาหยางกลับไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงสักคำ กลับทำให้อู่จ้าวรู้สึกเป็นเรื่องน่าขัน
ตายก็ช่างมันเถอะ!
เกาหยางฝืนใจหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมา กางออก สูดลมหายใจลึก แล้วอ่านออกเสียง
"ชิงหลวนผู้เป็นที่รักของข้า ภารกิจที่ทะเลเหนือสำเร็จแล้ว ซ่าเซียนหวังถูกจับกุมได้ วันเดินทางกลับใกล้เข้ามาทุกที"
"ที่แห่งนี้มีดอกไม้ชื่อเสวี่ยเยี่ยน เมื่อบานสะพรั่งงดงามราวเปลวเพลิง ทำให้ผัวของเจ้านึกถึงท่าทางของท่านหญิงในวันนั้น ทรงม้าในฉลององค์สีน้ำเงิน ก็ดุจดอกไม้นี้ บานสะพรั่งเปล่งประกายกลางฟ้าแผ่นดินอันกว้างใหญ่ แสงระยิบระยับจนตาแทบมองไม่ได้……"
บนกำแพง เกาฉางเหวินตาโตยิ่งกว่าเดิม
"บัดซบ!"
"ยังมาอีก!"
เกาฉางเหวินเอ่ยเสียงเบาด้วยความตกตลึง น้ำเสียงแหบเพรา "พี่ใหญ่เขียนถึงพี่สะใภ้ชิงหลวนด้วยเหรอ? ยังทรงม้าในฉลององค์สีน้ำเงินอีก? ภาพมันชัดเจนเหลือเกิน!"
"แต่ดอกเสวี่ยเยี่ยนนี่ ฟังดูคุ้นหูชะมัด!"
เกาเฟิงก็ตกตลึงไม่ต่างกัน "นี่คือจดหมายที่เขียนถึงฝ่าบาทจริง ๆ นี่นา เหมือนกันแทบทุกประการ ล้วนเป็นดอกเสวี่ยเยี่ยนทั้งนั้น!"
"ต่างกันแค่ว่าฝ่าบาทคือความงามที่บานสะพรั่งท่ามกลางหนทางสุดทางตัน หนาวเย็นและเปล่งประกายเด่น ส่วนชิงหลวนคือดอกไม้ที่บานสะพรั่งกลางฟ้าแผ่นดินอันกว้างใหญ่ แสงระยิบระยับจนตาแทบมองไม่ได้!"
ฮืด!
บิดากับบุตรสบตากัน ต่างเห็นความสะเทือนใจในดวงตาของกันและกัน