"ไม่มีบุตรกันได้ไหม"
เกาหยางมองใบหน้างดงามหาที่ติมิได้ของโซเฟีย สูดลมหายใจลึกแล้วถามออกมา
อะไรนะ
โซเฟียส่ายหน้า แล้วรีบร้อนขึ้นทันที "ไม่ได้!"
"ข้าน้อยเดินทางจากทะเลเหนือมายังเมืองฉางอัน ข้ามแดนไกลถึงสองพันลี้ ก็เพื่อเรื่องนี้ ท่านคิดว่าข้าน้อยมาเพื่อกินหอยนางรมย่างหรือ"
"เรื่องอื่นจะไม่ได้ก็ได้ทั้งนั้น แต่เรื่องนี้ต้องได้!"
อือฮ!
ดังที่คิดไว้จริง ๆ
สตรีช่างประดุจยาพิษ แม้แต่จะแตะต้องก็ห้าม!
"แล้วช้าลงอีกหน่อยได้ไหม"
"ฝ่าบาททรงประทับที่พักแรมก่อน ขอเวลาเปิ่นหวังสักช่วงหนึ่ง คงจะได้กระมัง"
โซเฟียแสร้งยิ้มอย่างแจ่มใส "ย่อมได้"
"แล้วข้าขอตัวก่อน จะรอท่านอยู่ที่พักแรม"
ว่าแล้ว
โซเฟียก็ก้าวเข้ามาโดยตรง จูบที่แก้มของเกาหยางหนึ่งครั้ง แล้วเดินจากไปอย่างร่าเริงเบาหวิว
เกาหยางประสานมือไว้เบื้องหลังแล้วเงยหน้ามองฟ้า รับรู้ถึงความชุ่มฉ่ำบนแก้ม
เป็นห่วงยิ่งนัก!
ขณะนั้นเอง
เกาฉางเหวินกับเกาเฟิงก็เดินเข้ามา
เกาฉางเหวินเห็นโซเฟียผู้งดงามเลิศ อากัปกิริยาแปลกตาจากแดนไกล แทบจะถูกจริตตามรสนิยมของเขาทุกประการ จูบเกาหยางหนึ่งครั้ง ทันใดนั้นก็รู้สึกขมเปรี้ยวในใจ
"เชอะ ๆ"
"พี่ชาย ท่านนี่โชคดีมีสุขกับสตรีเหลือคณานัก!"
"แต่ไม่ใช่ข้าน้อยจะว่ากล่าว คนที่เดินอยู่ริมน้ำบ่อยครั้ง ย่อมไม่มีใครไม่เปียกเท้า ท่านล้มลงเช่นนี้ ข้าน้อยแทบต้องเวทนาแทนเลย!"
เกาหยางเหลือบมองเกาฉางเหวินหนึ่งครั้ง
ไอ้ตัวดีเกาฉางเหวินนี่ ปากบอกเวทนา แท้จริงกลิ่นความขมเปรี้ยวกับความยินดีเมื่อเห็นผู้อื่นเดือดร้อน แทบจะเขียนไว้บนใบหน้าแล้ว