ภายในหอเยียนจือ
ห้องพิเศษ
ปัง!
หลินเย่าจู่ตะลึงงัน
เขาจ้องมองเกาหยางที่อยู่ตรงหน้าแทบไม่อยากเชื่อสายตา ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายความโกรธเคืองราวกับจะฆ่าคนให้ตายได้ สมองของเขาอื้ออึงไปหมด
นี่มันอะไรกัน!
คำพูดพวกนี้ เขาไม่เคยพูดแม้แต่คำเดียว!
ต่อให้หลินเย่าจู่กินดีหมีเสือดาวเข้าไป บวกกับกินยาพิษอีกสิบชั่ง ก็ไม่กล้าที่จะไปท้าทายราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนผู้นี้ที่เลื่องชื่อไปทั่วหล้า!
เมื่อครู่เขายังอยากจะควักหัวใจออกมาแสดงความภักดี ประจบประแจงจนตัวเองยังรู้สึกขยะแขยง ไหนเลยจะกล้าไปหาเรื่อง!?
"ท่านไท่เว่ยเกา ข้าไม่ได้พูด! ท่านฟังผิดไปแน่นอน!"
"ข้า...ข้ามีแต่ความเคารพเลื่อมใสต่อท่าน ดวงจันทร์ดวงอาทิตย์เป็นพยานได้ นี่มันความเข้าใจผิด ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่!"
หลินเย่าจู่หน้าซีดเผือด รีบลุกขึ้นยืน พูดจาไม่เป็นประโยคเพื่อแก้ตัวกับเกาหยาง น้ำตาแทบจะไหลออกมา
เขารู้สึกว่าตัวเองช่างชะตากำพร้าอย่างที่สุด
หากเวลานี้เป็นเดือนหก เมืองฉางอันคงต้องโปรยปรายหิมะดั่งขนห่านเป็นแน่!
หลิ่วหรูเยียนก็จ้องมองเกาหยางเช่นกัน ใบหน้างดงามใต้ผ้าบางบางเต็มไปด้วยความตกตะลึงและพิศวง
เกาหยางจงใจทำเช่นนี้ เรื่องนี้ประจักษ์ชัดแล้ว
แต่สิ่งที่ทำให้นางฉงนคือ เหตุใดเกาหยางจึงต้องทำเช่นนี้? เจตนาของเขาคืออะไร?
หลิ่วหรูเยียนนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมาได้ ร่างระหงเริ่มสั่นเทาไปโดยไม่รู้ตัว
หากเป็นดังที่นางคิด
ครั้งนี้เมืองฉางอัน คงจะเกิดคลื่นยักษ์ถล่มทลายขึ้นเป็นแน่!
เวลานี้
เผชิญกับหลินเย่าจู่ที่ทำหน้าบริสุทธิ์และร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง เกาหยางกลับยกมือขึ้น หมายจะตบหน้าตัวเอง แต่คิดแล้วก็เปลี่ยนใจ รีบพับแขนเสื้อขึ้น แล้วตบแขนของตัวเองเข้าอย่างแรง!