"เหลวไหล!"
"ฝ่าบาททรงสูงส่งเพียงใด จวนติ้งกั๋วกงตามเจ้าเหลวไหลก็พอทน แล้วฝ่าบาทจะตามเจ้าเหลวไหลไปด้วยได้อย่างไร?"
"สถานเริงรมย์นี้ บั่นทอนบารมีแห่งโอรสสวรรค์!"
เกาเฟิงได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยตำหนิเสียงต่ำ
"ท่านพ่อ พนันกันดูไหม?"
"พนันด้วยบัตรสมาชิกระดับสูงสุดนี้เลย ดีหรือไม่?"
เกาหยางแสดงความไม่ยินยอมโดยตรง เอ่ยปากว่า
เกาเฟิงกวาดตามองเกาหยางปราดหนึ่ง แล้วเบือนหน้าหนีไป
"การพนันที่แพ้แน่นอน ผู้อาวุโสจะข่มเหงผู้น้อยได้อย่างไร ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป มิให้คนหัวเราะเยาะหรือ?"
เกาเฟิงหันกลับมาตอบปฏิเสธโดยเด็ดขาด
เขาชี้ไปที่อ่างน้ำตรงหน้าสาวใช้พลางว่า "เติมน้ำร้อนอีกหน่อย ใช้แรงเพิ่มขึ้น"
เกาหยาง "..."
"ท่านพ่อ หากกลัวแพ้บัตรสมาชิกระดับสูงสุดนั่นก็กล่าวมาตรง ๆ เถิด ข้าจะหัวเราะเยาะท่านพ่อได้อย่างไร?"
เกาหยางจับผิดอย่างไม่ไว้หน้า เกาเฟิงจึงหน้าแดงก่ำขึ้นทันใด
เกาเทียนหลงเอ่ยขึ้นในเวลานี้ว่า "หยางเอ๋อร์ เจ้าจะเปิดสถานเริงรมย์ ข้าเห็นด้วย ดังที่เจ้าว่า ผู้ชายใต้หล้าตราบใดที่ยังระบายอารมณ์ ผู้ใดเล่าจะไม่หลงในกาม"
"ข้าอายุเจ็ดสิบแล้ว บางคราวใจยังเต้นระรัว นี่พอจะเห็นได้ว่า ตลาดนี้กว้างใหญ่เพียงใด!"
"หอนางโลมใหญ่ ๆ ในเมืองฉางอันล้วนเกี่ยวพันอย่างลึกซึ้งกับขุนนางและตระกูลใหญ่ การที่จวนติ้งกั๋วกงของเราก้าวเข้าสู่วงการนี้ ก็นับว่าสมเหตุสมผล"
"แต่พระนางทรงเป็นผู้ใด?"
"นั่นคือโอรสแห่งสวรรค์ ทรงครอบครองทรัพย์สินทั้งแผ่นดิน จะทรงทำเช่นนั้นได้อย่างไร?"
เกาหยางฟังคำของเกาเทียนหลงแล้วไม่ได้เอ่ยตอบในทันที เพียงกวาดสายตามองไปทางวังหลวง แววตาลุ่มลึก