อู่จ้าวแสดงสีหน้าประหลาดใจ อดไม่ได้ที่จะเพ่งมองเกาหยางอีกครั้ง
“การค้าอะไร?”
ตั้งแต่เรื่องการฝังทองคำในภูเขารกร้างในราชสำนัก นางก็รู้ว่าเกาหยางมีความสามารถอันน่าสะพรึงกลัวในด้านการค้าขาย
ในตอนนั้นนางได้ตัดสินใจอย่างลับ ๆ ว่า จะไม่ปล่อยให้เกาหยางทำการค้าโดยเด็ดขาด นี่คือเส้นตาย
มิฉะนั้นราษฎรใต้หล้าจะต้องถูกเขาหลอกลวงทำร้าย
แต่หากจะดึงนางเข้ามาร่วมด้วย ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง นี่เท่ากับส่งเงินมาให้นาง เพียงแต่เกาหยางผู้นี้มักจะใช้ชื่อเสียงของนางเสมอ
แต่ชื่อเสียงนั้นนางมองว่าเบาบาง เป็นเรื่องเล็กน้อย
แม้จะใช้ตราสัญลักษณ์ราชวงศ์ ก็ไม่เป็นไร ขอเพียงมีเงินมาให้
อู่จ้าวประทับบนบัลลังก์มังกร ยกถ้วยชาร้อนตรงหน้าขึ้นมาจิบหนึ่งอึก สีหน้านิ่งสงบ
วินาทีต่อมา เสียงของเกาหยางก็ดังขึ้น
“กระหม่อมอยากทูลเชิญฝ่าบาทเปิดสถานอาบอบนวด ฝ่าบาทอาจเข้าใจได้ว่า—เปิดหอนางโลม”
ทันใดนั้น
พรวด!
อู่จ้าวพ่นน้ำชาออกมาหนึ่งคำ ลุกขึ้นยืนทันที
“เจ้าร่ำไรว่าอย่างไร?”
“เปิดหอนางโลม?”
อู่จ้าวมองเกาหยางด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ น้ำเสียงสูงขึ้นอย่างฉับพลัน
นางสูดหายใจลึก พยายามสงบอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในอก หากเป็นผู้อื่นเอ่ยวาจาเช่นนี้ นางคงให้คนใช้กระบองตีไล่ออกไปแล้ว
เกาหยางเตรียมพร้อมไว้ก่อน หลบละอองน้ำชานี้ได้พอดี
และยังกล่าวเสริมอีกว่า
“ควรตั้งอยู่ริมเขตพระราชวัง แต่หากฝ่าบาททรงรังเกียจ กระหม่อมก็สามารถหาตำแหน่งอื่นได้”
“เจ้ายังจะตั้งอยู่ริมเขตพระราชวังอีกหรือ?”