เกาหยางร้องเรียก ลวี่หลัวจึงรีบขึ้นหน้ามาพาตัวหลินซื่อออกไป
เกาหยางนั่งลงที่โต๊ะหิน หลับตาลง เริ่มเรียบเรียงข้อมูลที่มีอยู่ในใจ
ตามคำของหลินซื่อ หากข่าวนี้แพร่งพรายออกไป ย่อมก่อให้เกิดแผ่นดินไหวในมหาจักรวรรดิเฉียนเป็นแน่
เฉินเฉียงต้องเป็นพยานรู้เห็นสิ่งใดอีก หรือล่วงรู้สิ่งใดเข้า จึงถูกไล่ล่าปิดปาก ระหว่างไทเฮากับสวี่เสวียนจีเสนาบดี มีแผนการอันใดที่มิอาจเปิดเผย
จักรพรรดิองค์ก่อนก็มิได้สวรรคตโดยธรรมชาติ หากแต่ถูกปลงพระชนม์
ข้อนี้ หลินซื่อไม่มีแรงจูงใจจะโกหกแม้แต่น้อย
สิ่งเดียวที่ต้องพิสูจน์คือคำพูดของเฉินเฉียง จริงหรือเท็จกันแน่
แต่เกิดอะไรขึ้นนั้น บัดนี้เขายังไม่รู้เลย แม้จะเป็นจริง เมื่อเวลาล่วงเลยมานาน ผู้รู้เห็นที่ต้องปิดปากก็คงถูกปิดปากไปหมดแล้ว
ส่วนในตอนนั้นเขาเป็นเพียงคุณชายเสเพล จึงไม่ล่วงรู้
ยากเย็นนัก!
วินาทีต่อมา เขาลืมตาขึ้น เบื้องหน้าก็ปรากฏใบหน้าเบ้อเริ่มของเกาเฟิง
เกือบทำให้เขาตกใจตาย
“ท่านพ่อ มาถึงเมื่อใด? คนทำให้คนตกใจย่อมทำให้คนตายได้” เกาหยางมีสีหน้าตื่นตระหนก ตกใจอย่างยิ่ง
เกาเฟิงสีหน้าเคร่งขรึม เต็มไปด้วยความจริงจัง “มิเคยทำเรื่องชั่ว ย่อมไม่กลัวผีเคาะประตู”
“เจ้าเด็กน้อย ไปทำเรื่องไม่ดีอะไรมาอีก?”
ระหว่างพูด เกาเฟิงยังมองซ้ายมองขวา
เกาหยางมีสีหน้างุนงง กล่าวอย่างไม่พอใจ
“ท่านพ่อ เหตุใดพูดจาเสียดแทงเช่นนี้?”