"ขอรับ..."
เสียงของต้าหลาหวังสั่นเทา
เขาราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ดิ้นรนลุกขึ้นคุกเข่าตัวตรง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "ราชันย์แห่งความตายผู้ยิ่งใหญ่ ข้ายินดีสวามิภักดิ์ต่อมหาจักรวรรดิเฉียน ข้ายินดีมอบวัวแกะและทรัพย์สินทั้งหมดของข้า เพียงขอให้ท่านไว้ชีวิตข้าด้วย!"
"ขอท่านโปรดอนุญาตให้ข้าได้จูบปลายรองเท้าของท่าน เพื่อแสดงความจงรักภักดี..."
พูดจบ
ต้าหลาหวังก็ก้มลงจริง ๆ หวังจะจูบรองเท้าบูตของเกาหยาง
เกาหยางสีหน้าเรียบเฉย ไม่สะทกสะท้าน
เขาค่อย ๆ ชักกระบี่ออกมา
คมกระบี่หลุดจากฝัก พร้อมกับรัศมีอันไร้สิ้นสุด
ต้าหลาหวังตะลึง
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตะลึงงัน
เขาคือต้าหลาหวัง มองทั่วทั้งแดนมั่วเป่ย ก็นับได้ว่าเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง
จับเขาเป็น ๆ ได้ นับเป็นความชอบครั้งใหญ่!
แต่เกาหยางจะทำอะไร?
นี่จะฆ่าเขาหรือ?
เกาหยางถือกระบี่ในมือ เอ่ยเสียงเย็นชา "หากเป็นเมื่อก่อน ข้าจะยอมรับการยอมจำนนของเจ้า อย่างไรเสีย ซงหนูผู้น้อยที่ยังมีชีวิต ก็มีค่ายิ่งกว่าศพหนึ่งร่างเสียอีก"
ดวงตาต้าหลาหวังฉายแววหวัง
แต่คำพูดต่อมาของเกาหยาง กลับทำให้ความหวังนั้นกลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา
"แต่บัดนี้ ข้าไม่รับ"
เปรี้ยง!
ต้าหลาหวังรูม่านตาหด รู้สึกถึงจิตสังหารอันไร้สิ้นสุดที่แผ่ออกจากตัวเกาหยาง
"เหตุใด?"
เสียงต้าหลาหวังตึงเครียด ก้มมองศพหญิงชาวเฉียนที่ตายอยู่บนพื้นข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว
สีหน้าเขาดูน่าเกลียด เต็มไปด้วยความไม่อาจเข้าใจ
"หรือจะเพราะนางทาสีผู้นี้?"
เกาหยางไม่พูด จักวาดกระบี่ยาวในมือ
"จงตายเสียเถิด"
รูม่านตาต้าหลาหวังหดตัวในพริบตา ดวงตาสะท้อนเงากระบี่ยาวนั้น
เขาอยากถอยหนี แต่ถูกเชือกมัดไว้ ขยับตัวไม่ได้