"เรือนกระจก?"
ทุกคนอุทานพร้อมกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"อุ่นคืออุณหภูมิ ห้องคือภายใน เรือนกระจกนี้คือโลกใบเล็ก ๆ ที่พวกเราจะสร้างขึ้นในฤดูหนาวที่หนาวเหน็บและใบไม้ร่วงโรยนี้!"
เกาหยางนึกถึงโครงสร้างเรือนกระจกในชาติก่อน พลางเล่าให้ทุกคนฟังด้วยภาษาที่เข้าใจง่ายที่สุด พร้อมกับทบทวนความทรงจำ
"ฟังดูซับซ้อน แต่จริง ๆ แล้วก็ไม่ง่าย"
"ชั้นนอกใช้ไม้ไผ่และไม้เนื้อแข็งที่เหนียวแน่นมาขึ้นโครงโค้ง คลุมด้วยกระดาษทาน้ำมันถงซูที่หนา ทนทาน และโปร่งแสง ชั้นกระดาษทาน้ำมันถงซูนี้คือกำแพงที่กั้นลมหนาวจากภายนอก พร้อมกับให้แสงแดดที่จำเป็นต่อการเติบโตของพืชส่องผ่านเข้ามา!"
"ขุดดินให้ลึก ปูด้วยขี้เถ้าหญ้าหนา ๆ เพื่อรักษาความอบอุ่น แล้วผสมมูลม้าสดจำนวนมากลงไป!"
"มูลม้า?"
เกาฉางเหวินได้ยินดังนั้น สีหน้าเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวทันที
"พี่ใหญ่ จะเอาเจ้าของสกปรกอย่างนี้มาทำไม?"
เกาหยางอธิบายด้วยความอดทนที่หาได้ยาก "มูลม้าหมัก จะปล่อยความร้อนออกมาอย่างไม่ขาดสาย เปรียบเสมือนการก่อเตาไฟเล็ก ๆ ใต้ดิน!"
"ด้วยวิธีนี้ โลกใบเล็กก็สร้างเสร็จ!"
"ตอนกลางวัน เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น แสงแดดส่องผ่านกระดาษทาน้ำมันถงซูเข้ามา ความร้อนสะสมอยู่ในเรือน กลางคืน ลมหนาวพัดกระโชก เราก็ใช้ม่านหญ้าหนา ๆ คลุมบนหลังคาเรือน เปรียบเสมือนการคลุมบ้านด้วยผ้านวมหนา ๆ กักเก็บความอบอุ่นในเรือนไว้!"
เกาหยางพูดถึงตรงนี้ ปลายนิ้วค่อย ๆ เคาะลงบนโต๊ะ "เก็บความร้อน สะสมความร้อน รักษาความอบอุ่น สามประสาน!"
"ข้างนอกหนาวเหน็บ น้ำแข็งเกาะ แต่ในเรือนอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ!"
"มีแสงแดด มีอุณหภูมิ ผักสดเหล่านั้นที่ควรจะเติบโตในฤดูร้อน ไม่ว่าจะเป็นผักโขม ผักกาดขาวเล็ก ต้นหอมเล็ก หรือแม้แต่ต้นกล้าแตงโม ก็สามารถหยั่งราก แตกยอด ออกดอก ออกผลในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บนี้ได้!"