"ใช้ราชวงศ์เป็นตรา ใต้เท้าเกาโปรดแต่งต่อไป เจิ้นจะรอฟังคำอธิบายของท่าน!"
ในตำหนักหนังสือ เสียงของอู่จ้าวดังขึ้น ใบหน้าแฝงไว้ด้วยความเย็นชา
เกาหยางพิจารณาอู่จ้าว ยืนยันว่านางหาได้กริ้วโกรธ จึงกล่าวต่อไป
"ฝ่าบาท ความสำคัญของตราสินค้ายิ่งใหญ่นัก หากกล่าวโดยย่อ ก็เพื่อหาเงิน หากกล่าวโดยกว้าง ก็เพื่อสตรีทั่วหล้า!"
"หากมีตราราชวงศ์ค้ำจุน ใต้หล้านี้ผู้ใดจะกล้าบังคับหญิงดีให้เป็นหญิงคณิกา? และเงินทองที่ฝ่าบาททรงหาได้ ยังนำไปใช้เพื่อปากท้องของราษฎรได้อีก"
"กระหม่อมชังน้ำหน้าพวกมักมากในกาม โดยเฉพาะพวกมักมากในกามที่ร่ำรวย เงินในมือพวกมัน ฝ่าบาทไม่ทรงเอาฟรีก็เสียเปล่า!"
เกาหยางเปล่งเสียงดัง ก้องกังวานทั่วท้องพระโรง
อู่จ้าวสีหน้าดำคร่ำเครียด นางยินดีทำการค้านี้ เงินทองที่หาได้เป็นเรื่องรอง ประเด็นหลักคือกลวิธีของสำนักจงเหิงและกลวิธีของสหพันธ์การค้าที่เกาหยางกล่าวถึง ล้วนเร้าความสนใจของนางอย่างยิ่ง
การผูกมัดด้วยผลประโยชน์เช่นนี้ ทำให้นางใจเต้น
แต่ใช้ชื่อโดยตรงของราชวงศ์ ช่างเลยเถิดไปสักหน่อย
เกาหยางผู้นี้ ชักจะล่วงเกินจนได้คืบจะเอาศอกเสียแล้ว!
เกาหยางก็เฝ้าสังเกตสีหน้าของอู่จ้าว ตราราชวงศ์คือไพ่ตายเด็ดขาดอย่างแน่นอน
ต่อให้ไม่ผนวกวิธีการอย่างการแช่เท้าและอื่น ๆ ก็ต้องโด่งดังเป็นแม่นมั่น ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงการเพิ่มสารพัดบริการสมัยใหม่อย่างการบำรุงเรือนร่าง
ระดับความฮือฮา เขาแทบไม่กล้าจินตนาการ
และหากสถานอาบอบนวดสร้างความอื้อฉาวเพียงพอ ผังธุรกิจทั้งหมดของเขาก็ก้าวหน้าไปไกลอีกก้าวใหญ่
จอมกุนซือพิษสมเป็นจอมกุนซือพิษ กลยุทธ์สำรองก็ควรเตรียมให้มากหน่อย
อู่จ้าวเดิมคิดจะปฏิเสธโดยตรง แต่กลับเปลี่ยนใจ คล้อยตามความคิดที่แวบขึ้นมา
"สถานอาบอบนวดราชวงศ์หมายเลขหนึ่ง หากดำเนินการจริง ยวี่สื่อก็ต้องถวายฎีกาถอดถอนเป็นแน่ อีกทั้งเจิ้นเองก็ต้องเผชิญแรงกดดันยิ่งกว่า"