ในเวลาเดียวกัน.
ซงหนู.
ตำหนักมั่วเป่ย.
ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน พัดกระหน่ำผ่านตำหนักซงหนูอย่างรุนแรง.
“ท่านพ่อ เหตุใดจู่ๆ ข้าน้อยถึงรู้สึกหนาวเย็นวาบขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ?”
ในกระโจมใหญ่ ปาเท่อจู่ๆ ก็สะท้านไปทั้งตัว หันไปทางเฮ่อเหลียนฉา.
เฮ่อเหลียนฉามองด้วยดวงตาอันน่าเกรงขาม กำลังจะพูด ก็รู้สึกหนาวเย็นประหลาดๆ ขึ้นมาเองเช่นกัน แล้วก็สะท้านไปทั้งตัว.
“ประหลาด ข้าน้อยเองก็รู้สึกหนาวเย็นจนขนลุก!” เฮ่อเหลียนฉาขมวดคิ้ว.
“ท่านพ่อ เมื่อคืนหมอผีเฒ่าทำนาย กล่าวว่าดาวเหยาเกวงบนฟ้าเริ่มแดง นางกล่าวว่า ‘เลือดเหยาเกวง ภัยพิบัติเทพบัญชา’ ท่านคิดว่าหรือไม่ว่าราชันย์แห่งความตายผู้นั้นจะคิดแผนพิษอะไรขึ้นมาอีกเพื่อต่อต้านชนเผ่าของเรา...”
ปาเท่อเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดขึ้นทันที.
เมื่อคืน เฮ่อเหลียนฉาสั่งให้หมอผีเฒ่าในตำหนักทำนาย ผลปรากฏว่าหมอผีเฒ่าดูดาวบนฟ้ากลางคืน แล้วพูดว่าเหยาเกวงแดง ชนเผ่าซงหนูอาจมีภัยใหญ่ ซึ่งทำให้เฮ่อเหลียนฉาโกรธจัดจนตัดหัวเขาทันที.
เรื่องนี้มีเพียงไม่กี่คนที่รู้.
เฮ่อเหลียนฉาสีหน้าเปลี่ยนไป รีบดุด่าทันที.
“หุบปาก!”
“ทุกสิ่งล้วนมีเหตุผล ปากนำภัยรู้หรือไม่?”
“นี่ต้องเป็นเพราะฤดูใบไม้ร่วงมาแล้ว ทุ่งหญ้าหนาวเกินไป พวกเราสวมเสื้อน้อยไป! รีบ สวมเสื้อขนสุนัขจิ้งจอกขาวตัวนี้ก่อน แล้วจะไม่หนาว!”
เฮ่อเหลียนฉาหยิบเสื้อขนสุนัขจิ้งจอกขาวตัวหนึ่งออกมา สวมให้ปาเท่อด้วยตัวเอง.
ปาเท่อก็รีบพูดว่า “ถูกต้อง!”
“นี่ต้องเป็นเพราะทุ่งหญ้าหนาวเกินไป ท่านพ่อ...ท่านก็รีบสวมเสื้อคลุมใหญ่ตัวหนึ่งเถิด อย่าให้หนาว!”