เกาหยางเผชิญหน้าผู้คน เสียงของเขากลับเบามาก ราวกับเกิดแรงบันดาลใจวาบขึ้นในหัว จึงพูดออกไปอย่างไม่ตั้งใจ
แต่ภายในลานเล็กอันกว้างใหญ่ เมื่อเสียงของเกาหยางดังขึ้น ทุกคนต่างรู้สึกขนหัวลุก
เกาหลินย่วนยิ่งหลบสายตา ก้มหน้าลง
แม้เขาจะมีศัตรูกับชนเผ่าซงหนูอย่างไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้ และเกาหลินย่วนก็มิใช่คนใจบุญที่อ่อนโยน
แต่เมื่อได้ยินคำพูดของหลานชายคนโต ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเวทนาชาวซงหนูก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นในใจก็เกิดความสะใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เหอลั่นฉา ตอนที่เจ้าข่มเหงข้าสารพัด เจ้าเคยคิดถึงวันนี้บ้างหรือไม่?
แผนอันโหดร้ายที่มุ่งทำลายเฮ่อซีเหล่านี้ ต่างเปล่งออกมาจากปากของเกาหยางหลานชายของเขา
เจ้ารู้หรือไม่?
แต่ไม่เป็นไร อีกไม่นานเจ้าจะได้รู้ ข้ารอคอยเวลานั้นจริง ๆ... อยากรู้เหลือเกินว่าบนใบหน้าของเจ้าตอนนั้นจะมีสีหน้าเช่นใด?
ต้องงดงามแน่นอน!
เกาเทียนหลงแม้จะเด็ดขาดในการฆ่าฟันมาโดยตลอด แต่บัดนี้กลับรู้สึกว่าเก้าอี้หินที่เย็นยะเยือกมาโดยตลอด วันนี้กลับร้อนจนนั่งไม่ติดอย่างประหลาด
เหล้าจากนมม้ามีฤทธิ์ร้อน ชาวซงหนูดื่มเข้าไปแล้วจะเร่งให้พิษแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ยิ่งรักษาก็ยิ่งป่วยหนัก
จากนั้นจึงแสดงท่าทียิ่งใหญ่ของมหาอำนาจเข้ามารักษา แต่กลับใช้เพียงสมุนไพรที่บรรเทาอาการ แล้วฉวยโอกาสขายอีกต่อ เพื่อเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อีกทาง
แต่นี่ยังพอทนได้ หากชาวซงหนูอยากเรียนรู้การเพาะปลูก ยังต้องจ่ายอีก แต่เมล็ดพืชที่ซื้อไป กลับต้องถูกเกาหยางต้มให้สุก ใช้กลอุบายบางอย่างปลอมแปลง แล้วส่งขายในราคาสูงอีก
เมล็ดพืชที่ต้มสุกแล้ว ย่อมไม่สามารถปลูกเป็นข้าวได้!
โหดร้าย!
นี่ไม่ต่างกับการปฏิบัติต่อชาวซงหนูเหมือนทาสคุนหลุนเลย!
เกาเทียนหลงไออย่างหนัก ดวงตาอันมัวหม่นจ้องตรงไปที่เกาหยาง
เล่ห์นี้มิเพียงแต่จะตัดแขนขาของซงหนู หากแต่ยังหมายจะบดขยี้เลือดเนื้อ กระดูกเส้นเอ็น และวิญญาณของพวกมันให้แหลกละเอียด!
"ท่านอัครเสนาบดี โดยทั่วไปแล้วคนรู้จักมักถูกนำมาปฏิบัติดี มิใช่ถูกนำมาหลอกลวง" ซ่างกวันวานเอ๋อร์เห็นว่าคำพูดนี้ไม่เหมาะสมนัก จึงเอ่ยขึ้น