เมื่อเวลาผ่านไปครึ่งค่อนวัน นอกจากชาวบ้านที่มามุงดูความครึกครื้น ก็ไร้ผู้ใดย่างกรายมายังหอซ่างผิ่นเพื่อซื้อผ้าจ่าวเกาอีก นี่ทำให้หลี่ฮวาสยงประจักษ์แจ้งในความจริงประการหนึ่ง
การล่มสลายของผ้าจ่าวเกา กลายเป็นแนวโน้มใหญ่หลวงแล้ว!
สุนัขน้อยยังคงเก็บงำความหวังลมๆ แล้งๆ เอ่ยกับหลี่ฮวาสยงว่า "เถ้าแก่ บางทีอาจเป็นเพียงโทสานุโทสะชั่วขณะของฝ่าบาท ขายไม่ออกพวกเราก็ไม่ขาย พวกเรารออีกสักหน่อย!"
"บางทีเมื่อผ่านไประยะหนึ่ง ฝ่าบาททรงมีรับสั่งอีกครั้ง ราคาผ้าจ่าวเกาอาจกลับสูงขึ้นอีกก็เป็นได้?"
ทว่าหลี่ฮวาสยงกลับมีสีหน้าซีดเผือด ทรุดตัวนั่งก้นกระแทกพื้น จ้องมองไปภายนอกด้วยอาการเหม่อลอย สูญสิ้นวิญญาณ
"เป็นไปไม่ได้แล้ว ไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว"
"ทั้งหมดนี้... ล้วนเป็นกับดัก ราชันย์แห่งความตายนี่ช่างโหดร้ายนัก ปั่นราคาผ้าจ่าวเกาให้สูงขึ้น ทำให้ชาวบ้านแห่งรัฐจ้าวพากันทิ้งไร่นาให้รกร้าง แล้วยังให้ฝ่าบาททรงห้ามการขนส่งทางน้ำ!"
"นี่ชัดแจ้งว่ามุ่งมายังเสบียงอาหารของรัฐจ้าว!"
หลี่ฮวาสยงเพิ่งรู้ตัวภายหลัง เข้าใจทุกอย่างแล้ว
เขามีสีหน้าซีดเผือด ทรุดตัวนั่งก้นกระแทกพื้น เมื่อเข้าใจทุกสิ่งแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะร่ำไห้สะอื้น
หลังจากคิดเรื่องเหล่านี้กระจ่างแล้ว ในใจของเขาก็ไร้ซึ่งความหวังแม้แต่น้อย เขารู้ว่า ผ้าจ่าวเกาต้องจบสิ้นเป็นแน่
สิ่งที่หลงเหลืออยู่แก่เขาในตอนนี้ มีเพียงความเสียใจอันหาที่สุดมิได้
เมื่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งซึ่งมิได้มีราคาควรค่าเช่นนี้ ถูกปั่นให้สูงขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ ความเสี่ยงที่แฝงอยู่เบื้องหลังนั้น ช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง