ตำหนักหนังสือ
อู่จ้าวเพิ่งจัดการฎีกาเสร็จ กำลังเตรียมเข้านอนพักผ่อน เหตุว่าการประชุมราชสำนักช่วงต้นในวันพรุ่งนี้คงไม่สงบราบรื่น ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากทั่ววังหลวง
"วานเอ๋อร์ เกิดสิ่งใดจึงได้อึกทึกเช่นนี้?"
อู่จ้าวเอ่ยถาม ดวงตาหงส์ขมวดเข้าหากัน
ด้วยเหตุใดไม่รู้ ห้วใจนางพลันเกิดลางสังหรณ์ร้ายแรงขึ้นมา ประหนึ่งว่ามีเรื่องหนักหน่วงเกิดขึ้น
ซ่างกวันวานเอ๋อร์เดินมายังหน้าตำหนักหนังสือ มองไปทางที่เกิดเสียงอึกทึกแต่ไกล จากนั้นจึงเดินกลับเข้ามา สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด "ฝ่าบาท ดูเหมือนจะมีผู้ลอบสังหารเพคะ!"
"ผู้ลอบสังหาร?"
"มาจากที่ใดกัน รีบไปตรวจสอบให้กระจ่าง เหตุใดไม่ทราบ ในใจของข้าแลมีลางสังหรณ์ร้ายยิ่งนัก!"
ดวงตาหงส์ของอู่จ้าวจ้องเขม็ง มือหยกกุมหัวใจ หันไปสั่งซ่างกวันวานเอ๋อร์ด้วยท่าทีเคร่งขรึม
"เพคะ!"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์รีบลนลานออกไป
ชั่วพริบตา ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็ก้าวเข้ามาในตำหนักอีกครั้งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ฝ่าบาท ดูเหมือนจะมีเสียงผู้ลอบสังหารแถบตำหนักฉางเล่อเพคะ!"
"ตำหนักฉางเล่อ?"
"เขตตำหนักบรรทมของไทเฮา?"
อู่จ้าวถอนหายใจด้วยความโล่งอกในบัดดล แต่วินาทีต่อมา ดวงตาหงส์ก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
"มิชอบการ!"
"เกาหยาง!"
สิ้นวาจานั้น สีหน้าของซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็เปลี่ยนไปเฉียบพลัน
ทันใดนั้น พานอันกั๋วซึ่งสวมเกราะดำ ก็สาวเท้าเข้ามาจากนอกตำหนักหนังสือ "กระหม่อมพานอันกั๋ว ถวายบังคมต่อฝ่าบาท!"
"ในวังมีผู้ลอบสังหาร แต่ภายในและภายนอกตำหนักหนังสือล้วนถูกกระหม่อมจัดวางกำลังไว้แน่นหนาดังถังเหล็ก ฝ่าบาทไม่ต้องทรงกังวล"