"ฮืส!"
หวังจงถึงกับอดไม่ได้ สูดลมหายใจเย็นเฮือก
เรื่องอื้อฉาวระหว่างซ่างกวันวานเอ๋อร์กับเกาหยาง ชาวเมืองฉางอันผู้ใดไม่รู้บ้าง?
แค่แตะต้องฉู่ชิงหลวนก็หนักหนาอยู่แล้ว ยังคิดจะแตะต้องซ่างกวันวานเอ๋อร์อีก!
หวังจงนึกว่าตนเองบ้าบิ่นเป็นที่หนึ่งใต้หล้าแล้ว ไม่คิดว่าองค์ชายซงหนูผู้นี้จะบ้าระห่ำยิ่งกว่า นี่มิเพียงจะเหยียบเกาหยางให้จมดิน ยังจะยืนต่อหน้าเขา แล้วเยี่ยวใส่หัวเขาด้วยน้ำปัสสาวะคาวกลิ่นสาบอีกต่างหาก!
เกาหยางจะทนได้อย่างไร?
หลู่เหวินฟังแล้ว ใจพลันยินดี
ใช้สตรีแลกความสงบ ช่างเป็นเรื่องดีใหญ่หลวง!
เขาก้าวออกมา "ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าหากให้ท่านซ่างกวัน..."
แต่คำพูดของหลู่เหวินยังไม่ทันจบ เขาก็รู้สึกถึงสายตาเย็นเยียบราวน้ำแข็งจับจ้องอยู่ หากยังพูดต่อไป จะต้องมีภัยร้ายแรงมาเยือน
เกาหยาง กำลังจ้องเขา
หลู่เหวินเปลี่ยนสีหน้า พลางกล่าวเสียงดัง "ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าหากให้ท่านซ่างกวันอภิเษกกับองค์ชายซงหนู นับเป็นความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง!"
"กระหม่อมคัดค้าน!"
"คัดค้านอย่างเด็ดขาด!"
"มหาจักรวรรดิเฉียนอันไพศาล จะยอมให้ซงหนูควบคุมได้เยี่ยงไร?"
เขามีลางสังหรณ์ว่า หากเขายังกล้าพูดต่อ
จะต้องมีหายนะใหญ่หลวงรอคอยเขาอยู่เป็นแน่!
ชุยซิงเหอส่ายหน้าอย่างลับ ๆ
ในใจพลันถอนหายใจ เป็นคนขลาดเขลาโดยแท้ ไม่ควรค่าแก่การร่วมวางแผน!
เขาก้าวออกมาประสานมือ "ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าท่านหลูกล่าวถูกต้อง!"
"องค์ชายซงหนูผู้นี้ จงใจเหยียดหยามมหาจักรวรรดิเฉียน เหยียดหยามท่านเกา เจตนาอันชั่วร้ายสมควรตาย!"
"กระหม่อมก็คัดค้านอย่างเด็ดขาด!"