คิ้วของชุยซิงเหอขมวดแน่นหนักขึ้น
เขาเข้าใจเจตนาของเยี่ยนอู๋ซวงในทันที
"ท่านเกาออกอุบายต่อเยี่ยนอู๋ซวง วางแผนเปิดเผย ทำให้แคว้นเยี่ยนผันผวน ราชสำนักไร้เสถียรภาพ ไม่อาจส่งทหารมาต่อกรมหาจักรวรรดิเฉียนของเราได้ นี่นับเป็นประโยชน์มหาศาลต่อมหาจักรวรรดิเฉียน"
"แต่เยี่ยนอู๋ซวงผู้นี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการให้มหาจักรวรรดิเฉียนยิ่งใหญ่ โดดเด่นเหนือหกรัฐ จึงจะหนุนนำซงหนูมาสกัดมหาจักรวรรดิเฉียนของเราน่ะสิ!"
ครั้นแล้ว เขาเงยหน้ามองอู่จ้าว กล่าวห้ามปรามว่า "ฝ่าบาท โปรดอย่าทรงส่งทหารเป็นอันขาด!"
"ซงหนูเคลื่อนไหวลับลวง ร่อนเร่ไร้หลักแหล่ง เหนือทะเลทราย กำหนดทิศทางได้ยาก หากคนน้อย ก็ทำร้ายซงหนูให้เจ็บหนักมิได้ แต่เมื่อระดมกองทัพใหญ่ นอกจากจะเปลืองแรงไพร่ สิ้นเปลืองทรัพย์ บั่นทอนกำลังบ้านเมืองแล้ว ยังไม่แน่ใจว่าจะได้ผลคุ้มค่า สูญกำลังบ้านเมืองไปเปล่า การระดมกองทัพใหญ่เท่ากับตกหลุมพรางของเยี่ยนอู๋ซวง!"
ตามคำของชุยซิงเหอ
เหยียนเจิงก็ก้าวออกมา "ฝ่าบาท จอหงวนชุยกล่าวถูกต้อง ซงหนูจงใจยั่วยุ หากมหาจักรวรรดิเฉียนเราส่งทหาร ก็เท่ากับต้องกลอุบาย"
"ซงหนูอาศัยในทะเลทรายมานาน สิ่งที่ต้องการที่สุดคือให้แว่นแคว้นคานอำนาจกัน พวกมันจงใจยั่วยุ ก็เพราะอยากให้มหาจักรวรรดิเฉียนระดมกองทัพใหญ่ เสียแรงเปล่าไปกับการบั่นทอนกำลังบ้านเมือง!"
ชั่วครู่
หลู่เหวิน ซ่งหลี่ หวังจง และคนอื่นๆ พากันก้าวออกมา
"กระหม่อมทูลขอฝ่าบาททรงไตร่ตรองให้ถ้วนถี่!"
"กระหม่อมทูลขอฝ่าบาททรงไตร่ตรองให้ถ้วนถี่!"