“ฮืด!”
ขุนนางทั้งปวงจ้องเกาหยาง นัยน์ตาเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา
ราชันย์แห่งความตายผู้นี้ วิถีทางช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!
เกลือและเหล็ก ล้วนเป็นสิ่งจำเป็นในทุ่งหญ้า โดยเฉพาะเกลือ นี่คือสิ่งที่มนุษย์ขาดไม่ได้ในการดำรงชีวิต ราชันย์แห่งความตายกลับมียาพิษเช่นนี้ นี่ถือเป็นการโจมตีที่ร้ายแรงต่อชาวซงหนู!
ทำลายรากเหง้า ล้างเผ่าพันธุ์อย่างแท้จริง!
คำพูดเพียงชุดเดียว แม้แต่อู่จ้าวยังรู้สึกหนังศีรษะชา
ก่อนหน้านี้ผลิตสุราเข้มข้นขึ้น ทำให้ชาวซงหนูดื่มสุราในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ กลายเป็นคนติดสุราทุกคน ทำลายขวัญกำลังใจของพวกเขา แต่ยังไม่พอ ยังคิดค้นผงห้าศิลาอีก
สิ่งนี้ อู่จ้าวย่อมรู้ชื่อเสียงของมันดี
เดิมก็คิดว่ามาตรการเหล่านี้โหดเหี้ยมพอแล้ว ไม่คาดว่าเกาหยางยังมีวิธีอีก!
วางยาพิษในเกลือ!
ทำลายลูกหลานเหลนโหลน ทำให้เกิดความผิดปกติ!
เกาหยางผู้นี้ ช่างใจคอโหดเหี้ยม!
นางช่างชอบใจยิ่งนัก!
อู่จ้าวอยู่เฉยไม่ได้แล้ว นางเริ่มใคร่ครวญถึงความเป็นไปได้ของแผนพิษเหล่านี้ เนตรงามคู่นั้นเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ
ส่วนเหล่าขุนนางก็พากันหนังศีรษะชา
หวังจงกลืนน้ำลาย สีหน้าตึงเครียด
ช่างเหลือเชื่ออย่างหาที่สุดมิได้!
ใต้หล้ายังมีวิถีทางเช่นนี้
เขาก็ยอมจำนนต่อองค์ชายซงหนูผู้นี้แล้ว เหตุใดต้องมาแหย่ราชันย์แห่งความตายให้เดือดร้อนด้วย?
ชั่วขณะหนึ่ง เมื่อสุ้มเสียงของเกาหยางดังขึ้น ท้องพระโรงอันโอฬารพลันตกอยู่ในความเงียบงัน
เหล่าขุนนางพากันจ้องเกาเฟิงและเกาหยาง กลืนน้ำลาย
คนอย่างหลู่เหวิน เหยียนเจิง และคนอื่นๆ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
พวกเขาอดไม่ได้ที่จะกังวลถึงปัญหาเรื่องหนึ่ง
พวกตนล่วงเกินราชันย์แห่งความตายถึงเพียงนี้ เกาหยางคงไม่แอบไปซื้อใจคนในจวน แล้วแอบวางยาพิษในเกลือหรอกนะ?