เกาหยางได้ยินเสียงก็หันกลับไปมองตามต้นเสียงโดยไม่รู้ตัว
ไม่ไกลนัก
ภายใต้แสงอาทิตย์สีทอง หลี่โหย่วหรงปลดเปลื้องการปลอมตัวตามปกติ กลับคืนสู่เครื่องแต่งกายสตรี
นางจงใจล้างหน้าด้วยน้ำสะอาด ปล่อยผมดำสยาย สวมเกราะแดงรัดรูป ขับเน้นใบหน้าเปี่ยมวีรสตรี
ชั่วขณะนั้น เกาหยางถึงกับตะลึงงัน
ความทรงจำหลั่งไหลมาเหมือนกระแสน้ำ
แรกเริ่มเดิมที เขาถูกซ่งชิงชิงถอนหมั้น หลี่เจิ้นพบเขาครั้งแรกก็จะยกหลานสาวให้เป็นภรรยา อวดอ้างว่าหน้าตางดงามดั่งบุปผา เป็นหนึ่งในฉางอัน
แต่ภายใต้ใบหน้าของหลี่เจิ้นที่ไร้ซึ่งพลังโน้มน้าวใจ เขาก็ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
หลังจากนั้น ก็ค่อนข้างเสียใจอยู่บ้าง
หลี่เจิ้นผู้นี้ มิใช่คนชอบโกหกแม้แต่น้อย
หลี่โหย่วหรงมีผิวหน้าขาวผ่อง งดงามอย่างยิ่ง เป็นสตรีงามที่หาได้ยากในเมืองฉางอันกระทั่งทั่วแคว้นต้าเฉียน แต่สิ่งที่ทำให้เขาประทับใจอย่างลึกซึ้ง กลับเป็นดังชื่อของนาง
'ท่านเสนาบดีเกา เหตุใดเล่า เปลี่ยนเครื่องแต่งกายก็จำไม่ได้แล้วหรือ?'
หลี่โหย่วหรงชี้ไปที่เกราะบนร่างตน เผยรอยยิ้มวีรสตรี เอ่ยขึ้นกับเกาหยาง
คำกล่าวนี้ทำให้เกาหยางพลันได้สติ
'จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? เพียงแต่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นคุณหนูหลี่สวมเกราะ รู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง'
หลี่โหย่วหรงก้าวฉับ ๆ เข้ามา รอบกายเต็มไปด้วยความสง่างามอย่างอิสระ
'ตระกูลข้าเดิมเป็นตระกูลขุนศึก ข้าฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก จะมีอะไรน่าประหลาดใจเล่า?'
คำกล่าวนี้นับว่าทำลายบรรยากาศที่เงียบงัน
เกาหยางเองก็ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดอันใดขึ้น ตัวเขาที่ปกติวาทศิลป์กล้าหาญยิ่ง กลับต้องให้หลี่โหย่วหรงมาทำลายบรรยากาศก่อน
'คุณหนูหลี่ ไปเดินเล่นด้วยกันหรือไม่?'
'ได้!'
แถบแม่น้ำมีลักษณะใต้สูงเหนือต่ำ สองข้างเป็นทิวเขาต่อเนื่องกัน ไม่กว้าง แต่ยาวมาก
ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไป ราวกับกำลังเดินเล่น มองออกไปไกล เห็นแต่ทิวเขา เมื่อมีลมแรงพัดผ่าน ต้องยอดหญ้าเลี้ยงสัตว์บนพื้น ก็ช่างงดงามยิ่งนัก