ค่ายหลวงมหาจักรวรรดิเฉียน
ภายในกระโจม
ผู่ตัว แม่ทัพจ้าวปู้ซือ และผู้บัญชาการทัพของมหาจักรวรรดิเฉียนล้วนอยู่พร้อมหน้า หลี่เอ้อจีกำลังแก้ตัวยกใหญ่
"พี่น้องทั้งหลาย ข้ามีนิสัยประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง คือชอบพูดเกินจริงมาแต่ไหนแต่ไร บัดนี้ข้าต้องขอรื้อฟื้นใหม่ อธิบายเสียให้กระจ่าง!"
"ที่พี่น้องสรงน้ำกัน ข้าหลี่เอ้อจีเห็นก็จริง แต่ข้าต้องขอบอกไว้ก่อน!"
"กองทหารองครักษ์เมื่อคราวก่อน ข้าหลี่เอ้อจีพูดเอาไว้เกินจริงนัก อ้างว่าเห็นหมดทุกคน ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ! ถ้าเห็นหมดทุกคนจริง ข้าตาคงบอดไปแล้ว!"
"อีกประเดี๋ยวท่านอัครเสนาบดีเกามาถึง พี่น้องต้องช่วยข้าอธิบายด้วย!"
หลี่เอ้อจีมีสีหน้าจริงจัง เอ่ยขึ้นต่อหน้านายทหารทั้งหลาย
ผู้น้อยถือถ้วยชา ยิ้มละไม
แม่ทัพจ้าวปู้ซือก็เป็นเช่นนั้น
หลี่เอ้อจีร้อนใจยิ่ง "พี่น้อง อย่าทำเช่นนี้เลย จะเห็นคนจมน้ำตายโดยไม่ยอมยื่นมือช่วยไม่ได้นะ!"
วาจาของลวี่เจิ้นนั้น พวกเขาก็ได้ยินแล้ว สะเทือนใจยิ่งนัก
หลี่เอ้อจียิ่งอยากมุดแผ่นดินหนี
มิแปลกใจเลยที่ลวี่เจิ้นได้ยินข่าววันนั้น ถึงตามเอาชีวิตเขา!
เพื่อคุ้มครองท่านอัครเสนาบดี ลวี่โหย่วหรงถึงกับแทรกตัวเข้ากองทหาร ช่างเป็นความรักที่ลึกซึ้งมิเบา!
ถ้าจะให้ว่ากันไปแล้ว นางก็คือสตรีของท่านอัครเสนาบดีนั่นเอง!
หลี่เอ้อจีผู้นี้บังอาจพูดจาโอ้อวดเช่นนั้นก่อนหน้านี้ ย่อมไม่สมควรอย่างยิ่ง!
เมื่อหลี่เอ้อจีเห็นทุกคนนิ่งเฉย ก็อดร้อนใจมิได้ "บัดซบ!"
"พวกเจ้าพวกใจไม้ไส้ระกำ เพียงแค่แอบดูสรงน้ำเท่านั้น ก็จะเห็นข้าตายคาตาโดยไม่เหลียวแล หากกลับไปถึงเมืองฉางอันแล้ว ท่านอัครเสนาบดีหาช่องลงโทษข้า ข้าจะทำเยี่ยงไรเล่า"