นอกเมืองฉางอัน
เขาเฮยเฟิง
อดีตที่รกร้างว่างเปล่า ถูกชาวบ้านใกล้เคียงมองว่าเป็นดินแดนมรณะแห่งหินพิษ แต่บัดนี้กลับมีเสียงกัมปนาทของชีวิตที่แทบจะล้อเลียนความจริง
หลุมเหมืองขนาดมหึมาแหวกลงไปตามแนวเขาอย่างน่าเกรงขาม ภายในอุโมงค์เต็มไปด้วยตะเกียงน้ำมันและคบเพลิงสลับกัน เสียงเคาะเจาะดังกรุ๊งกริ๊งแผ่กระจายออกมา
มองไปไกล ๆ เห็นผู้ลี้ภัยเป็นร้อยเป็นพันคน แต่งตัวขาดรุ่งริ่ง หน้าตาซูบผอมเหลือง กำลังใช้แรงสุดกำลังขุดและขนย้ายแร่สีดำเป็นมันซึ่งส่งกลิ่นกำมะถันจาง ๆ ภายใต้เสียงตะโกนของหัวหน้างาน
กลางภูเขา พื้นที่โรงงานที่สร้างใหม่ ควันไฟจากครัวลอยระริก
ผู้ลี้ภัยบางส่วนที่สลับพักผ่อนกำลังต่อแถวยาวเหยียด จ้องมองไปข้างหน้าด้วยความปรารถนา
ข้างหน้า หม้อเหล็กขนาดใหญ่หลายใบมีโจ๊กธัญพืชข้นเดือดพล่าน บนผิวมีหยดน้ำมันลอยเป็นหย่อม ๆ และใบผักเหลืองห่อเหี่ยวอยู่สองสามใบ
สิ่งเหล่านี้ที่ในสายตาของตระกูลใหญ่แม้แต่สุนัขยังรังเกียจ แต่สำหรับผู้ลี้ภัยกลุ่มนี้ที่ดิ้นรนอยู่บนเส้นตาย กลับเป็นอาหารอันเลิศล้ำยิ่ง
ตั้งแต่การขุดถ่านหิน บด ผสม ไปจนถึงการอัดเป็นก้อนเชื้อเพลิง ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ
เกาหยางยืนอยู่ในเพิงบัญชาการกลางเขา ซ่างกวันวานเอ๋อร์และฉู่ชิงหลวนและคนอื่นๆ ยืนอยู่ข้างหลังเขา
"กำลังคนยังไม่พอ ความคืบหน้า...ช้ากว่าที่คาดไว้เล็กน้อย"
"คุณชายใหญ่ ยังช้าอีกหรือ"
เฉินเซิ่งได้ยิน ก็แสดงสีหน้าตกตะลึง
เหล่าผู้ลี้ภัยเกือบพันคนแล้ว ต่างมีส่วนร่วมในการขุด บด ผลิตก้อนเชื้อเพลิง และการทำปล่องควัน