ยามนี้.
ณ ลึกสุดของทุ่งทะเลทรายใหญ่.
ราชสำนักของชนเผ่าซงหนูอพยพเสร็จสิ้นแล้ว กระโจมนับหมื่นหลายพันหลังกระจายตัวอยู่ทั่วหุบเขาทรายอันค่อนข้างราบเรียบแห่งหนึ่ง เบื้องหลังพิงภูเขาหินโล้นเตี้ยลูกหนึ่ง เบื้องหน้าเปิดโล่งออกสู่ทุ่งทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไพศาล ทั้งเข้าถึงยากทั้งรับศึกได้อย่างมั่นคง
แต่บรรยากาศภายในกระโจมใหญ่ของประมุขกลับอึดอัดจนน่ากลัว
เหอลีเหลียนซาท์นั่งอยู่บนบัลลังก์หนังหมาป่า มือหนึ่งกำหนังสือลับที่เพิ่งส่งมาเมื่อครู่ ใบหน้าคล้ำเขียว เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ อย่างรุนแรง
ใต้บัลลังก์ ปาเท่อเอ่อร์และหัวหน้าชนเผ่าทั้งหลายใต้บัญชาต่างยืนแยกกันสองแถว ใบทน้าทุกคนเคร่งเครียดหนักหน่วง
ขณะนั้นเอง หญิงผู้สอดแนมของชนเผ่าซงหนูอีกคนหนึ่งก็พุ่งตัวเข้ามาในกระโจมใหญ่ คุกเข่าลงกับพื้นแล้วตะเบียงเสียงแหบแห้งว่า
"รายงาน!"
"ท่านมหาข่าน กองทัพมหาจักรวรรดิเฉียนบุกมาจริง ๆ แล้ว!"
"เป็นกองกำลังผสมระหว่างทหารม้ากับพลเดินเท้าหน้าที่คัดเลือก ระยะห่างจากราชสำนักเหลือไม่ถึงสามร้อยลี้!"
ตูม!
วาจานี้เอ่ยออกมา
ทั้งกระโจมพลันปั่นป่วนโกลาหล
"มหาจักรวรรดิเฉียนบุกมาจริงงั้นหรือ มันเป็นไปได้อย่างไรกัน!"
"พวกเขาข้ามทุ่งทะเลทรายใหญ่มาด้วยวิธีใด เสบียงกับสัมภาระจะตามทันได้อย่างไร?"
"นำทัพมากี่คนกัน? แม่ทัพใหญ่ของมหาจักรวรรดิเฉียนเป็นใคร?"
ชั่วอึดใจเดียว
บรรดาหัวหน้าชนเผ่าระดับรองต่างพากันอุทานด้วยความตะลึง
แม้แต่เหอลีเหลียนซาท์เองก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ดวงตาสามเหลี่ยมสองข้างจ้องเขม็งไปที่ผู้สอดสแนมคนนั้นไม่วางตา