แอนเดอร์สันในใจกระวนกระวาย หวาดหวั่นสุดขีด
ภายนอกแม้เป็นฤดูหนาวที่ลมหนาวคำรนครืน แต่แผ่นหลังของเขากลับมีเหงื่อเย็นผุดเป็นเม็ดเล็ก ๆ ซึมเปียกเสื้อคลุมไปหมด
เพราะคนตรงหน้านี้ คือราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ผู้ที่คนทั้งใต้หล้าต่างพากันสะพรึงกลัว!
จะหลอกลวงเขาให้สำเร็จได้อย่างไรกัน?
ยามนี้ คือช่วงเวลาแห่งการชี้ชะตา
เขางึ่งหน้าขึ้น มองเกาหยางจ้อง "โสม" นั้นอยู่นานมิเอ่ยคำ ใบหน้าแปรเปลี่ยนไปมาไม่หยุด
แอนเดอร์สันกำลังจะพูดเน้นย้ำถึงความหายากของ "ของวิเศษ" นี้อีกครั้ง ก็เห็นเกาหยางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มุมปากยกยิ้มบาง ๆ ที่ทั้งคล้ายยิ้มทั้งไม่ใช่
สายตานั้นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งนิรันดร์แห่งดินแดนขั้วโลกเหนือ
เกาหยางมือหนึ่งกำมันเทศนั้นแน่น อีกมือลูบไล้เปลือกหยาบกร้านของมันเทศเบา ๆ แล้วเอ่ยปากช้า ๆ
"แอนเดอร์สันเอ๋ย แอนเดอร์สัน เจ้าคิดว่าข้าผู้นี้อยู่ในราชสำนักมานาน อายุยังน้อย ความรู้ยังน้อย จึงไม่รู้จักของแปลกจากต่างแดนหรือ? เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้จริง ๆ หรือว่าของในมือเจ้าคือสิ่งใด?"
พจน์นี้เอ่ยออกมา
หัวใจของแอนเดอร์สันพลันหนักอึ้ง ไอเย็นแผ่จากก้นกบขึ้นสู่กระหม่อม แต่เขากลับแสร้งสงบนิ่ง พูดฝืน ๆ ว่า "ท่านอัครมหาเสนาบดีโปรดพิจารณา นี้...นี่คือโสมชั้นเลิศหมื่นปีที่หายากยิ่งนัก!"
"เป็นของวิเศษล้ำค่าที่คนทั้งมหาจักรวรรดิเฉียนไม่เคยได้ยินได้ฟัง ไม่เคยพบเห็น!"
บนใบหน้าแอนเดอร์สันแสดงสีหน้าเจ็บปวดสุดขีด ราวกับถูกกล่าวหาใส่ความอย่างใหญ่หลวง
"โอ้? จริงหรือ?"
เกาหยางขัดขึ้น เสียงแฝงความเยาะเย้ยถากถาง "ข้าบอกตามตรง ข้าน้อยผู้นี้ศึกษาเล่าเรียนกว้างขวาง มิเพียงเชี่ยวชาญสำนักบริหารการเงิน สำนักพิชัยสงคราม สำนักแพทย์ สำนักม่อ ยังศึกษาค้นคว้าเรื่องสำนักนักเดินเรือต่างแดนอย่างลึกซึ้งอีกด้วย!"