แอนเดอร์สันพอได้ยินดังนั้น ร่างกายก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แต่เขาก็รีบพยักหน้ารับติดต่อกัน: “ท่านอัครเสนาบดีเกา เรื่องนี้ย่อมเป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ!”
“หากคราวนี้ท่านอัครเสนาบดีเกายอมยื่นมือช่วยเหลือ ข้าน้อยยินดีมอบเงินสามพันตำลึง ไข่มุกหนึ่งกล่อง และ...และยังมีโสมชั้นเลิศอายุหลายพันปีอีกหนึ่งต้นด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
เกาหยางจ้องมองสีหน้าของแอนเดอร์สันอยู่ตลอดตั้งแต่เขากล่าววาจา
เขาสังเกตเห็นอย่างแยบคายว่า ตอนที่แอนเดอร์สันพูดถึงคำว่า “หลายพันปี” สายตาของเขากระดุ้งเล็กน้อย
เขาแทบจะมั่นใจได้
แอนเดอร์สันผู้นี้ กำลังพูดโกหก!
บัดซบ! ธรรมดามีแต่เขาคนเดียวอย่างเกาหยางที่เอาหัวไปกองกับมีด คอยหลอกลวงผู้อื่น ใครจะคิดว่าวันนี้มีคนกล้าหาญกล้ามาหลอกลวงเขา
ช่างเป็นการล้มล้างกฎสวรรค์ ใจกล้ายิ่งนัก!
ยิ่งไปกว่านั้น แม้กระทั่งการนอนต่อยามเช้าเขาก็ยังไม่ได้นอน!
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ก็ยิ่งทำให้เขาโกรธมากขึ้นไปอีก
เกาหยางไม่แสดงท่าทีใด ๆ รั้งแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นเกาทัณฑ์แขนเสื้อรูปทรงประณีตที่ส่องประกายเย็นเยียบของโลหะอยู่ที่ข้อมือ
เขาเล็งปากเกาทัณฑ์ไปทางแอนเดอร์สันอย่างไม่เป็นที ให้ความรู้สึกเหมือนตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ได้ แล้วเอ่ยปากช้า ๆ ว่า “แอนเดอร์สัน ข้าน้อยรับของกำนัลมามากมาย ในนั้นมีสิ่งมหัศจรรย์ล้ำค่าอยู่ไม่น้อย แต่ก็ยังไม่เคยเห็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้มาก่อน หากเจ้าพูดจริงย่อมเป็นเรื่องที่ดี”
“แต่หากเจ้ากล้าหยิบของกระจอก ๆ มาหลอกลวงข้า อย่าได้หวังว่าจะช่วยลูกชายเจ้าได้ แม้แต่ตัวเจ้า ภรรยาเจ้า และอนุภรรยาเจ้า ก็เตรียมตัวเข้าไปอยู่ในคุกสวรรค์ด้วยกันเถิด!”