แอนเดอร์สันกล่าวพลางโขกศีรษะลงกับพื้นเสียงดังตุบ ๆ
เขาโขกหนักมาก หน้าผากเป็นแผลเลือดโชกไปแล้ว
ความจริงกระจ่าง!
ผู้คนทั้งหลายต่างแสดงสีหน้าผิดหวัง
ที่เรียกว่ารากโสมชั้นเลิศอายุพันปี หมื่นปีนั้น แท้จริงแล้วเป็นของปลอม
อู๋ก่วงเห็นดังนั้น ก็ดูจะยังไม่หายคันไม้คันมือนัก เก็บมีดแล้วก็จะตรงเข้าไปหาอันเต๋อเซินทันที
“อู๋ก่วง เจ้าจะทำอะไร ?”
เกาหยางเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถามขึ้น
อู๋ก่วงหยุดฝีเท้าลง สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน กล่าวว่า
“ก็จะลากมันลงไป ‘ปรนนิบัติ’ ให้สมกับเป็นคนดี ๆ น่ะสิขอรับ!”
“ท่านคุณชายใหญ่ก็ทราบดี ข้าน้อยอู๋ก่วงไม่เคยชอบความสิ้นเปลือง แม้แต่ข้าวสารที่ร่วงบนโต๊ะก็ยังต้องเก็บขึ้นมากินให้หมดจด”
“คนเป็น ๆ ตัวโต ๆ แถมยังเป็นอนารยชนจากต่างถิ่นที่หาดูได้ยาก หากฆ่าทิ้งไปเฉย ๆ ก็ดูจะทิ้งของดี ๆ เสียเปล่าไม่ใช่หรือขอรับ ?”
แอนเดอร์สันได้ยินแล้ว ถึงกับตาดำมืดไปชั่วขณะ แทบจะเป็นลมหมดสติ ในใจมีเพียงความคิดเดียว
ชีพข้าจบสิ้น!
ความบริสุทธิ์ไม่อาจรักษาไว้ได้!
เกาหยางมุมปากกระตุกอย่างแรง “บัดซบ อู๋ก่วง เจ้าพูดจริงหรือ ?”
อู๋ก่วงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
เขาตะลึงไปเล็กน้อย มองเกาหยาง แล้วก็มองแอนเดอร์สันที่คุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
เกาหยางกำมันเทศไว้ในมือ สีหน้าเจ็บปวดใจ กล่าวว่า
“อู๋ก่วง เจ้ายังเป็นคนหรือไม่ ?”
“หัวใจที่เปี่ยมด้วยความรักบุตรเช่นนี้ เพื่อช่วยชีวิตลูกชาย ไม่ลังเลที่จะเสี่ยงชีวิต มาหลอกลวงข้า นี่เป็นความรักของพ่อที่ลึกซึ้งดั่งทะเลเพียงใด ?”
“นี่เป็นความกล้าหาญที่ยอมเสี่ยงตายเพื่อเอาชีวิตรอดเพียงใดกัน ?!”