ภายนอกจวนติ้งกั๋วกง
ฝูงชนมืดครึ้มไหลบ่ามาจากทุกทิศทุกทาง
จากหลักร้อย กลายเป็นหลักพัน
ไม่ไกลนักจากประตูหน้าจวนติ้งกั๋วกง แทบจะซ้อนกันถึงสามชั้นในสามชั้นนอก แน่นขนัดจนไม่มีที่ให้วางเท้า
บ้างก็คุกเข่า
บ้างก็ยืนรอ
ทุกคนกำลังรอ รอการปรากฏตัวของเกาหยาง รอความยุติธรรมที่ล่าช้า รอความเป็นธรรมหนึ่งเดียว!
แถวหน้าสุดของฝูงชน ชายชราคนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นร้อนฉ่า เส้นผ่าขาวด่าง ใบหน้าเปี่ยมรอยยับเยิน
ข้างกายท่าน มีเด็กชายวัยสี่ห้าขวบยืนอยู่ สวมเสื้อคลุมสีเขียวอ่อนแห่งสำนักเรียน ใบหน้าเลื่อนลอยเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
ชายชราเงยหน้าขึ้น จ้องมองประตูบานที่ปิดมิดชิด คิดถึงการโกงฉ้อที่ไร้สาระนิยามนั้น เสียงของท่านแหบพร่า เต็มเปี่ยมด้วยความไร้ทางสู้
"ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา... เงินนั้นเป็นเงินช่วยชีวิตไว้ให้หลานได้เรียนหนังสือ ถ้าโดนพวกหนอนไม้กินไม้กลืนกินไป ชีวิตหลานก็ไม่เหลือทางรอดอีกแล้ว!"
"แม่ของมันเสียไปแต่เนิ่น ๆ พ่อของมันก็ทำงานรับจ้างอยู่นอกบ้าน ตั้งแต่ฟ้าสางจนฟ้ามืด... ทั้งชีวิตก็หวังเพียงว่ามันจะได้เรียนหนังสือ จะได้เป็นคนดี จะไม่ต้องแบกของหามของแรกเหมือนพ่อมันตลอดชีวิต..."
น้ำตาของชายชรา ไหลรินลงตามร่องรอยบนใบหน้า
เด็กชายดึงแขนเสื้อของท่านเบา ๆ แล้วถามเสียงเบา